The Diyanet, the official face of Islam in Turkey, is the ‘Presidency of Religious Affairs’, a go... more The Diyanet, the official face of Islam in Turkey, is the ‘Presidency of Religious Affairs’, a governmental department established in 1924 after the break-up of the Ottoman Empire and with the abolition of Caliphate. In this book, Emir Kaya offers an in-depth multidisciplinary analysis of this vital institution. Focusing on the role of the Diyanet in society, Kaya explores the balance the institution has to strike between the Muslim traditions of the Turkish population and the secular creed of the Turkish state. By examining the various laws that either bolstered or hindered the Diyanet’s budgets and activities, Kaya highlights the institutional mindsets of the Diyanet membership. He also evaluates its successes and failures as a state department that must consistently operate within the context of the religiosity of Turkish society. By situating all of this within the two competing – but often complimentary – concepts of religion and secularism, Kaya offers a book that is important for those researching the interplay of Islam and the state in Turkey and beyond.
Kurgu ile Gerçeklik Arasında HUKUK MESLEKLERİ.
Astana Yayınları, Ankara, 2018.
Edited book: "... more Kurgu ile Gerçeklik Arasında HUKUK MESLEKLERİ.
Astana Yayınları, Ankara, 2018.
Edited book: "Legal Jobs between Fiction and Fact"
"Bilinmeyen Yönleriyle Cemil Meriç", Mehmet Çağatay Özdemir (Editör), Altınordu Yayınları, 2018, ... more "Bilinmeyen Yönleriyle Cemil Meriç", Mehmet Çağatay Özdemir (Editör), Altınordu Yayınları, 2018, Ankara içinde kitap bölümüdür.
"What is East and West, and How should they be read?" [Book Section]
"Zihniyet ve Din: Disiplinlerarası Zihniyet Çözümlemesi" Abdullah Özbolat ve Asım Yapıcı (Editörl... more "Zihniyet ve Din: Disiplinlerarası Zihniyet Çözümlemesi" Abdullah Özbolat ve Asım Yapıcı (Editörler), Karahan Kitabevi, 2018, Adana içinde kitap bölümüdür.
Book chapter titled "The Continuity of Legal Mentality in Turkey from the Religious Ottoman Empire to the Laic Republic: Is an Original Model and Fresh Legal Order Possible?"
Her ne kadar Türkiye’de Roma hukukundan günümüze gelen kadim bir ilke olduğu şeklinde yaygın ve y... more Her ne kadar Türkiye’de Roma hukukundan günümüze gelen kadim bir ilke olduğu şeklinde yaygın ve yanlış bir klişenin konusu olsa da gerçekte kamu hukuku – özel hukuk ayrımı 19. yüzyıl Fransa’sına özgü tarihsel koşullar sonucunda ortaya çıkmış modern bir doktrindir. Fransa’da dahi yoğun eleştirilere hedef olan ayrım, Fransız hukuk sistemi bünyesinde sarsılması çok zor bir kaide statüsündedir. Fransa dışında ise söz konusu ayrım farklı düzeylerde ve biçimlerde kabul ya da reddedilmiştir. Fransız hukuk sistemini aynen iktibas etmeyen ülkelerde bu ayrım, Fransa’dakilere ilaveten yeni problemlere ve ciddi çelişkilere yol açmaktadır. Bunun en net örneklerinden birini Türkiye sergilemektedir. Öncelikle belirtmek gerekir ki, Kıta Avrupası ülkeleri dahil, Fransa’dan ve Fransa’nın kolonisi sayılabilecek ülkelerden başka kamu hukuku – özel hukuk ayrımını hukuk sisteminin esası kılmış bir ülke yoktur. Türkiye de ayrımı hukuk sisteminin merkezine, hatta kenarına bile yerleştirmiş değildir. Ayrım doktriner bir klişe, altı boş bir dogma olarak varlığını sürdürmekte, Türk hukuk sisteminin yapılandırılmasında hiç de ciddiye alınmamaktadır. Bunun sonucunda hukukta öğreti ile olgu arasında ciddi bir uyumsuzluk meydana gelmektedir. Türkiye’de yasamada, yürütmede, yargıda, kısacası hukuk sisteminde karşılığı olmayan kamu hukuku – özel hukuk ayrımı sadece hukuk fakültelerinin teşkilatlanmasında görülür. Oradan da lisansüstü programların isimlerine aktarılır. Fakat bu durum dahi yasal bir gereklilik olmayıp, teamülden ibarettir. Türkiye’de lisans eğitiminin planlanmasında, hakimlikte, doçentlikte, kısacası hukukta önemli eğitim ve kariyer süreçlerinde de kamu hukuku – özel hukuk ayrımı baz alınmaz. Ayrımın teorik niteliği ise en zayıf noktasıdır. Hukukun bütünselliğine aykırı olan söz konusu ayrım, hukuk bilincini ve metodolojisini tutarlılıktan uzaklaştırmaktadır. Bilişim hukuku, deniz hukuku ve rekabet hukuku gibi yeni veya melez alanlarda büsbütün iflas etmektedir. Anayasa hukukunun özel hukukun dışına, medeni usul hukukunun kamu hukukunun dışına konumlandırılması örneklerinde olduğu gibi geleneksel alanlar açısından da bu tasnif son derece sorunludur. Türkiye’de bir türlü adamakıllı sorgulanmayan, gerçeklik ve bilim dışı bir akide muamelesi gören kamu hukuku – özel hukuk ayrımı, eğer engin hukuk felsefesi ve realist olgu okuması açısından bakılacak olursa görülecektir ki, geçersiz bir kurgudan ibarettir. Hukuk fakültelerinin ve öğretisinin kamu hukuku – özel hukuk ayrımı şeklindeki kusurlu dogmanın etkisinden kurtarılmasıyla hukuk düşüncesinin ve sisteminin verimli gelişiminin önündeki bir engel ortadan kaldırılmış olacaktır.
Genel kamu hukukunun yüz elli yıla yaklaşan tarihi boyunca kayda değer bir gelişme gösterdiği söy... more Genel kamu hukukunun yüz elli yıla yaklaşan tarihi boyunca kayda değer bir gelişme gösterdiği söylenemez. Çok eski ders kitaplarındaki konuların ve yaklaşımların bugünkülerle neredeyse aynı olduğu göze çarpmaktadır. Dahası, devlete odaklanma iddiasındaki genel kamu hukuku disiplininde devletin ele alınışı fazlasıyla soyuttur. Reel, güncel ve somut devletleri odağına almayan genel kamu hukuku kürsüleri ve dersleri gerek akademik gerekse pedagojik açıdan zayıf kalmaktadır. Bunun kök sebebi, devletlerin ve hukukun kaynağı olan siyaset olgusunun göz ardı edilmesi teamülüdür. Genel kamu hukukunun diğer hukuk disiplinlerinden rahatlıkla ayırt edilmesine yarayan, tamamen kendisine has bir konusunun, amacının ve yönteminin olmaması da önemli bir problemdir. Esasında genel kamu hukukunun mehaz ülkesi olduğu düşünülen Fransa’da bu adda bir bilim dalı mevcut bile değildir. Türkiye’ye özgü bir icat olan genel kamu hukuku disiplininin gerçekten bilimsel hüviyet kazanması isteniyorsa derinlemesine kritik edilmesi gerekmektedir. Genel kamu hukukunun layıkıyla eleştirilip geliştirilememesi halinde, hukuku siyaset bilimi perspektifiyle okumaya dayalı Hukuk Politikası disiplininin ihdas edilmesi yararlı olacak, hukukun sosyal bilimsel yönünün güçlenmesi yolunda hayati bir ihtiyaca karşılık gelecektir.
A Critique of the Discipline of General Public Law
İngilizce "separation of powers", Fransızca "séparation des pouvoirs" olarak bilinen anayasal ilk... more İngilizce "separation of powers", Fransızca "séparation des pouvoirs" olarak bilinen anayasal ilke Türkçeye "kuvvetler ayrılığı" şeklinde tercüme edilmiş ve öylece yerleşmiştir. İlke, çokları tarafından anayasacılığın temeli olarak kabul edilmektedir. Sorun, ilkenin anahtar kelimesi olan power/pouvoir'ın mehaz hukuk geleneklerinde Türk hukukundaki "kuvvet" kelimesine karşılık gelmiyor olmasıdır. Saf hukuk sahasında kalınacak olursa doğru tercüme "yetki" olmalıdır. Zira hukuk İngilizcesindeki "power" ile hukuk Fransızcasındaki "pouvoir" güç, kuvvet ya da erk değil, doğrudan ve öncelikle yetki anlamına gelir. Benzer fakat daha önemsiz bir karmaşa "ayrılık" ve "ayrım" kelimeleriyle ilgili olarak gözlemlenmektedir. Kanaatimizce söz konusu ilkenin en isabetli tercümesi "yetkilerin ayrılması" şeklindedir. İlkenin siyaset bilimine ait güç ve kuvvet kavramlarıyla çevrilmesi problemlere yol açmaktadır. Anayasa hukukunun bizzat anayasa hukukçuları tarafından siyasileştirilmesi bu problemlerin başında gelmektedir. Her ne kadar hukukun doğası gereği siyasi bir alan olduğu söylenebilirse de günümüzde etkili olan saf hukuk doktrini açısından bu kabul ciddi bir çelişki demektir: Siyasete ait güç ve kuvvet kavramları kullanılarak saf hukuk tartışması yapılamaz. Hukukun sınırları muğlaklaşır, ortadan kalkar. Anayasa hukuku tutarsız ve kırılgan hale gelir. Tüm bu nedenlerle, algı karmaşasına ve verimsiz tartışmalara yol açan "kuvvetler ayrılığı" terimi hiçbir anayasamızda mevcut olmadığı gibi doktrinde de terk edilmelidir.
Türkiye Cumhuriyeti Anayasa Mahkemesi (AYM), sergilediği kimlik ve vizyon muğlaklığıyla devletin ... more Türkiye Cumhuriyeti Anayasa Mahkemesi (AYM), sergilediği kimlik ve vizyon muğlaklığıyla devletin ve toplumun bir özetidir. AYM'nin bir yüksek yargı organı olarak içinde bulunduğu kültür ve zihniyet açmazları, siyasetin ritmi karşısındaki doğrudan-dolaylı ikincil pozisyonu nedeniyle büsbütün aşikar olmaktadır. AYM; özgün, ilkesel, günceli aşan, yereli soğukkanlılıkla anlamlandıran bir söylem geliştirememiş, konjonktür baskısından kurtulamamıştır. AYM'nin çelişkili tutumunun altında, kuruluşundan beri kurumun bir tür muhafazakarlık içinde konumlanması yatmaktadır. Toplumun çatışan taraflarının farklı muhtevaları muhafazakarca öne sürdüğü ve aslında bir bütün olarak siyasi alanın muhafazakarlıkla dolu olduğu düşünüldüğünde AYM'yi yönlendiren davranış psikolojisinin de aynı mahiyette olması doğaldır. Öte yandan AYM, toplumsal çeşitliliği ve uluslararası faktörleri dikkate alarak liberal görüntüler vermek zorundadır. Bu açmaz içinde AYM, tıkanıklıkları saklamaya matuf, derinliksiz ve istikrarsız bir liberalizme sürüklenmektedir. İdeolojiler üstü muhafazakar reflekslerde birleşen mahkeme yetkilileri nedeniyle AYM'nin tarihi boyunca imaja ağırlık verdiği ve köklü hukuk sorunlarına çözüm getiremediği söylenebilir. Zühtü Arslan başkanlığındaki AYM de aynı kronik sorunla karşı karşıyadır. Tek farkla ki Arslan'ın mesleki birikimi ve liberal teoriye vukufu ona daha esaslı bir seçim yaptıracaktır: Arslan ya AYM'nin kimlik, kültür, söylem ve eylem ikilemlerini çözümlemek yolunda cesur adımlar atacak ya da bu ikilemleri akademik donanımı ve farkındalığı sayesinde daha ustaca gizleyip derinleştirecektir. Bu çalışmada, AYM'nin en belirleyici yargısal tutum problemi olarak gördüğümüz muhafazakar-liberal ikilemi anlamlandırılmakta ve bu problemi yakın gelecekte çözme potansiyeli değerlendirilmektedir.
The Constitutional Court of Turkey (CCT) stands out as a representative sample of state and society, with respect to perplexities pertaining to identity and mentality. Owing to its secondary position before politics, the intellectual and cultural paradoxes of this vital organ of the higher judiciary become all the more evident. Not surprisingly, the CCT has never managed to develop authentic, disinterested, and principle-based approaches. On the contrary, its stance and decisions are predominantly shaped and re-shaped by temporary events and non-legal factors. The unstable and conflictual nature of the CCT is mainly due to conservatism. Not only a particular type of conservatism, namely the Kemalist, formed the foundations of the CCT, but also due to clashing conservatisms of divergent social groups, conservative disposition is a common trend in political discourse in Turkey. It is thus not surprising that the CCT, too, perpetually displays conservative character. Against this tendency, however, arise forces of liberalism, thanks to domestic diversity and international actors such as the European Court of Human Rights. As a result, the CCT evolves into an institution with a superficial and erratic liberal attitude aimed at masking the deep conservative obsessions that constrain it. Even though the CCT has always adopted a policy of denial in the face of serious legal problems in Turkey, and given rise to “image” as the prime concern, its undemocratic inward facet could not be hidden nonetheless, thanks to meagre legal reasoning in its decisions and public debates about the modus operandi of the CCT. Now, the new president Zühtü Arslan is challenged by the same old question of transparency and resolution between image and reality. Arslan, a former professor of constitutional law and an expert on human rights, is well-versed in liberal theory. Yet his biography suggests reasons for anticipating conservative attitudes from him such as quietism and conformism. He now has to choose between bravely addressing the CCT’s torn and unreliable culture or even more effectively concealing its contradictions by his intellectual strength. This essay offers an in-depth analysis of the conservative-liberal paradox of the CCT, and attempts to evaluate the new administration’s potential to overcome it.
ÖZET 2010 Anayasa değişikliği ile hukuk sistemimize kazandırılan ve 2012 yılında hayata geçirilen... more ÖZET 2010 Anayasa değişikliği ile hukuk sistemimize kazandırılan ve 2012 yılında hayata geçirilen bireysel başvuru uygulaması ile Anayasa Mahkemesine " özgürlükleri koruma ve geliştirme misyonu " yüklenmiştir. Mahkemenin bu misyonu yerine getirmedeki başarısı, kararlarının çok yönlü ve çok katmanlı olarak değerlendirilmesiyle anlaşılabilir. Uygulamanın henüz yeni olması nedeniyle, bu alanda karar analizlerinden de önce beliren ihtiyaç, şu sorunun cevaplanmasıdır: Anayasa Mahkemesinin insan haklarının hakkını verme potansiyeli nedir? Anayasa Mahkemesi, tarihi, sosyal, kültürel, kişisel, kurumsal, politik, psikolojik ve benzeri bileşenlerden bağımsız çalışan bir kurum değildir. Mahkemenin yargısal tutumu ve performansı bu gibi bileşenlere bağlı olarak oluşmaktadır. Mahkemenin sayısız etkenin varlığı karşısında ne kadar aktif ve katılımcı yahut pasif ve edilgen olacağı konusunda öngörülerde bulunmak için henüz erken olmakla birlikte, Mahkemenin çalışma sahasına nüfuz eden hususların irdelenmesinin bu doğrultuda yol gösterici olacağı tartışmasızdır. Bu makale, Anayasa Mahkemesinin insan hakları zeminine dair bir etüt çalışmasıdır. Çalışmanın amacı, genelde Türkiye'deki hukuk olgularını, potansiyel olarak ise Anayasa Mahkemesinin muhakemesini şekillendiren unsurları tespit etmek, bunlardan insan hakları boyutunda daraltıcı ve yavaşlatıcı etki yapabilecek olanlara işaret ederek önlemler alınmasına katkı sunmaktır.
ABSTRACT In 2012, the Constitutional Court of Turkey began receiving individual applications pertaining to claims of human rights violations, in accordance with the 2010 constitutional amendments that had assigned her " the mission of protecting and advancing liberties ". Even though the best tool for assessing the Court's performance in this area is her decisions, it is still too early to undertake such a task, owing to the limited number of judgments given. At this stage, it is a rather sensible starting point, however, to inquire about the Court’s potential to do justice to human rights, by means of a general background analysis. The Court’s background comprises historical, social, cultural, individual, institutional, political, psychological and other variables that shape her judicial behavior and performance. This article is an attempt to examine the Court in such respects in her embryonic phase of directly tackling human rights issues. The goal of the article is to reveal some of the obstacles to human rights in Turkey that might also hinder the Court’s contributions to law and society.
Yalın bakıldığında, eğitimin özü olan yönlendiriciliğin, insanın hak ve özgürlükle-rine müdahale ... more Yalın bakıldığında, eğitimin özü olan yönlendiriciliğin, insanın hak ve özgürlükle-rine müdahale anlamına geldiği görülmektedir. İlk başta akla gelen planlı eğitim fa-aliyetlerinin dışında, insanın iradesini kullanımını yani kişiliğini yönlendiren tesirlerin tamamının eğitsel olduğu da malumdur. Dolayısıyla eğitim, kasta bağlı olmaksızın ha-yatın tamamına nüfuz etmiş bir olgudur; kasıtlı olduğunda ise sınırlandırma içerir. Bu nedenledir ki, tüm hak ve özgürlüklerin belki de en kompleks olanı, en hassas muha-sebeler gerektireni eğitim hak ve özgürlüğüdür. Öğretici aktörlerin kendi sübjektifliklerini karşılarındakilere aktardıkları her eğitim modeli, endoktrinasyon hükmündedir ve zamanla (kanıksanmış) hukuksuzluklar ör-güsüne dönüşür. İrade üzerinde hiçbir yönlendirici etki içermeyen faaliyetlerin eğitim sayılamayacağı, anarşizme yol açacağı da açıktır. Bu paradoksu aşmanın yolu, bireyin ölçülü ve dengeli kişilik gelişimini esas alan " tercih hakkı " pratiğinin; sosyal, felsefi, psikolojik, hukuki ve sair boyutlarda temellendirilmesidir. Çalışmamızın giriş kısmında eğitimin doğası tartışılmış, nihayet tüm eğitim olgula-rının özünün kişilik, kişiliğin özünün de tercihler olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Doğru eğitim; kişilik daralmasına yol açmayan, bireysel ve sosyal planda tercih esasına daya-nan bir kültürel ve iletişimsel bütünlük olarak tarif edilmiştir. Devletin eğitim hak ve özgürlüğüne yaklaşımı da belli düşünce ve davranış kalıplarını dayatmak değil, bireyin haddini ve hakkını aynı olgunlukta bilmesi ve irade kullanımı yoluyla kişilik kazanması üzerine olmalıdır. " Asgari genellik – azami seçenek " ilkesine hayat veren enstrümanlar geliştirilebilirse, eğitime dair mevcut hak ve ödev kurgularının, insanların hak ve öz-gürlüklerini temelden ve kalıcı olarak ihlal etmesi son bulabilir.
Guidance, which is in the core of education practices, involves essentially a form of constraint, thus interference in the natural rights and freedoms of those being educated. It does so whenever any element of education is not directly asked for. This quality of education is so profound and absolute that any regulation to the same effect of limitation can also be classified as education, even when it is tacit or unintentional. Having observed that, one realizes the importance of educational rights and freedoms as a matter of human rights. What is the perfect measure of guidance, or, in other words, interference in education that does not violate deeper human rights, such as the right to freedom of choice? This essay answers this question by reversing it: the basis of education ought to be the right of choice. This is not simply to suggest that education should offer more choice but that educational theories and policies that are not built upon the very principle of maximum choice are problematic in terms of human rights. Only by placing “the right of choice” above all other concerns, education can be saved from becoming a systematic, strong, yet subtle way of violating the basic human right to free development.
Ceza hukukunda erteleme mahiyetindeki uygulamaların tipik beraat ve mahkûmiyet hükümlerinden fark... more Ceza hukukunda erteleme mahiyetindeki uygulamaların tipik beraat ve mahkûmiyet hükümlerinden farklı sonuçlar doğurduğu ve geniş hukuki anlamlar taşıdığı malumdur. Çalışmamızda, bu uygulamalardan biri olan " hükmün açıklanmasının geri bırakılması'nda sıkça karşılan problemler ile bu problemlerin nedenleri ve sonuçları insan hakları yargısıyla ilgisi ölçüsünde ele alınmaktadır. Çalışmamızda sunulan ulusal ve uluslararası mahkeme kararlarının ve muhakeme ilkelerinin, bireysel başvurucularının hak arayışlarına ve Anayasa Mahkemesinin bu alandaki içtihadına katkı sağlayacağı düşünülmektedir.
Bu çalışmada, Anayasa'nın 152. maddesinde itiraz başvuruları için hüküm altına alınmış olan, daha... more Bu çalışmada, Anayasa'nın 152. maddesinde itiraz başvuruları için hüküm altına alınmış olan, daha sonra iptal başvurularına da uygulanan on yıl yasağının bireysel başvuru incelemesindeki geçerliliği tartışılmaktadır. On yıl yasağı, Anayasa Mahkemesinin esastan inceleme sonucunda hakkında ret kararı verdiği kanun hükümlerinin on yıl boyunca tekrar dava konusu yapılamaması anlamına gelmektedir. Çalışmada, bireysel başvurunun on yıl yasağının cari olduğu zeminden farklı bir zeminde gerçekleştiğinden ve etik vurgusunun yoğunluğu nedeniyle Mahkemeye dinamizm kattığından hareketle, söz konusu teknik kuralın bireysel başvuruya uygulanamayacağı tespit edilmektedir. Bununla beraber, on yıl yasağı ile bireysel başvurunun çakışacağı durumlar öngörülmekte, Mahkemenin bütünlüğünü korumak adına içtihat yoluyla bazı çözümlemelerin yapılması gerekmektedir.
“Hukuk devleti” terimini farklı açılardan ele alan çalışmanın amacı, bu kavramın Türkiye özelinde... more “Hukuk devleti” terimini farklı açılardan ele alan çalışmanın amacı, bu kavramın Türkiye özelinde sosyal gerçekliğini ve geçerliliğini tartışmaktır. Hukuk, salt mevzuat ve formalite kapsamında değil, düşünce ve davranışları şekillendiren bir tavır ve tutum olarak görülürse, hukuk devleti de bu tavrın hakim olduğu devlet olacaktır. Hukuk tavrı, kişilerin ince-kaba, açık-gizli benlik kaygılarına takılmadan, “benimseme” ve “kendinden ayırma” duygularının etkisi altında kalmadan, hakkaniyet odaklı hareket etmesidir. Hukuk tavrının karşıtı olarak yansıttığımız siyaset tavrında ise kişiler, kuşatıcı hakkaniyet ve genel iyilik dışındaki amaçlara yönelmekte ve önlerine çıkan şeyleri bu amaçlar doğrultusunda araçsallaştırmaktadır. Siyaset devleti, böyle tavır ve tutumların egemen olduğu bir kültürü, o kültürün sahne olduğu toplumsal ve devletsel olguları ifade etmektedir. Bu anlamda Türkiye bir hukuk devleti değil, siyaset devletidir.
Rule of law is presented as one of the pillars of good governance. However, law is not a self-generating phenomenon; its concretisation is made by humans. What makes difference at this point is the basic attitude of legal actors, in fact of all persons involved in the legal world, that is, whether they are justice-oriented or self-oriented. Justice-orientedness relies upon an ontological perspective in which humanity is inseparable. There cannot be any real good for one party when another party or the whole is fundamentally harmed. Rule of law is meaningful only in such a mental framework. Otherwise, law and justice are to become victims of rule of politics, in which participants demonstrate all the subtle and crude, individual and collective forms of destructive selfishness.
İnsanın maddi-manevi huzuru için evrensel bir zorunluluk olan, kaynağını en hassas dürüst-lükten ... more İnsanın maddi-manevi huzuru için evrensel bir zorunluluk olan, kaynağını en hassas dürüst-lükten alan adalet idealinin sosyal realiteye dönüştürülebilmesi, şüphesiz olgun muhakemeleri ve yaklaşımları gerektirir. Bu bağlamda, adalete dair yaklaşımların çerçevesini çizen bir uğraş olan siyasetin nasıl anlaşıldığı, adaletin ulaşılabilirliği noktasında en belirleyici etkendir. Bu yazıda, ilm-i siyasetin ne olmadığına ve ne olduğuna yer verilmekte, ilm-i siyasete dair farklı ya da yaygın anlayışların kökenleri irdelenmektedir. İlk kısımda geliştirilen ilm-i siyaset tarifi, Türkiye özelinde siyasete ve adalete dair ihtiyaç tespitinin ve çözüm önerisinin sunulduğu ikinci kısımda pekiştirilmektedir.
Attaining justice, a necessary condition of peace at both personal and social grounds, is likely only through subtle and mature ideas on honesty. Various conceptualizations of politics prove to be a serious factor on the development and application of such ideas. There is an important concept in Turkish language and culture, ilm-i siyaset, literally the sci-ence/knowledge of politics, which is colloquially uttered as an excuse for almost any deviation from justice. This essay criticizes the very behavior of exaggerating political-mindedness to the extent that demands and attitudes aiming at justice become pointless. In the first part, the authentic meaning of knowledge as well as politics is discussed, and in the second part, solutions are suggested for Turkey's current socio-ethical situation with regard to the said problem.
The Diyanet, the official face of Islam in Turkey, is the ‘Presidency of Religious Affairs’, a go... more The Diyanet, the official face of Islam in Turkey, is the ‘Presidency of Religious Affairs’, a governmental department established in 1924 after the break-up of the Ottoman Empire and with the abolition of Caliphate. In this book, Emir Kaya offers an in-depth multidisciplinary analysis of this vital institution. Focusing on the role of the Diyanet in society, Kaya explores the balance the institution has to strike between the Muslim traditions of the Turkish population and the secular creed of the Turkish state. By examining the various laws that either bolstered or hindered the Diyanet’s budgets and activities, Kaya highlights the institutional mindsets of the Diyanet membership. He also evaluates its successes and failures as a state department that must consistently operate within the context of the religiosity of Turkish society. By situating all of this within the two competing – but often complimentary – concepts of religion and secularism, Kaya offers a book that is important for those researching the interplay of Islam and the state in Turkey and beyond.
Kurgu ile Gerçeklik Arasında HUKUK MESLEKLERİ.
Astana Yayınları, Ankara, 2018.
Edited book: "... more Kurgu ile Gerçeklik Arasında HUKUK MESLEKLERİ.
Astana Yayınları, Ankara, 2018.
Edited book: "Legal Jobs between Fiction and Fact"
"Bilinmeyen Yönleriyle Cemil Meriç", Mehmet Çağatay Özdemir (Editör), Altınordu Yayınları, 2018, ... more "Bilinmeyen Yönleriyle Cemil Meriç", Mehmet Çağatay Özdemir (Editör), Altınordu Yayınları, 2018, Ankara içinde kitap bölümüdür.
"What is East and West, and How should they be read?" [Book Section]
"Zihniyet ve Din: Disiplinlerarası Zihniyet Çözümlemesi" Abdullah Özbolat ve Asım Yapıcı (Editörl... more "Zihniyet ve Din: Disiplinlerarası Zihniyet Çözümlemesi" Abdullah Özbolat ve Asım Yapıcı (Editörler), Karahan Kitabevi, 2018, Adana içinde kitap bölümüdür.
Book chapter titled "The Continuity of Legal Mentality in Turkey from the Religious Ottoman Empire to the Laic Republic: Is an Original Model and Fresh Legal Order Possible?"
Her ne kadar Türkiye’de Roma hukukundan günümüze gelen kadim bir ilke olduğu şeklinde yaygın ve y... more Her ne kadar Türkiye’de Roma hukukundan günümüze gelen kadim bir ilke olduğu şeklinde yaygın ve yanlış bir klişenin konusu olsa da gerçekte kamu hukuku – özel hukuk ayrımı 19. yüzyıl Fransa’sına özgü tarihsel koşullar sonucunda ortaya çıkmış modern bir doktrindir. Fransa’da dahi yoğun eleştirilere hedef olan ayrım, Fransız hukuk sistemi bünyesinde sarsılması çok zor bir kaide statüsündedir. Fransa dışında ise söz konusu ayrım farklı düzeylerde ve biçimlerde kabul ya da reddedilmiştir. Fransız hukuk sistemini aynen iktibas etmeyen ülkelerde bu ayrım, Fransa’dakilere ilaveten yeni problemlere ve ciddi çelişkilere yol açmaktadır. Bunun en net örneklerinden birini Türkiye sergilemektedir. Öncelikle belirtmek gerekir ki, Kıta Avrupası ülkeleri dahil, Fransa’dan ve Fransa’nın kolonisi sayılabilecek ülkelerden başka kamu hukuku – özel hukuk ayrımını hukuk sisteminin esası kılmış bir ülke yoktur. Türkiye de ayrımı hukuk sisteminin merkezine, hatta kenarına bile yerleştirmiş değildir. Ayrım doktriner bir klişe, altı boş bir dogma olarak varlığını sürdürmekte, Türk hukuk sisteminin yapılandırılmasında hiç de ciddiye alınmamaktadır. Bunun sonucunda hukukta öğreti ile olgu arasında ciddi bir uyumsuzluk meydana gelmektedir. Türkiye’de yasamada, yürütmede, yargıda, kısacası hukuk sisteminde karşılığı olmayan kamu hukuku – özel hukuk ayrımı sadece hukuk fakültelerinin teşkilatlanmasında görülür. Oradan da lisansüstü programların isimlerine aktarılır. Fakat bu durum dahi yasal bir gereklilik olmayıp, teamülden ibarettir. Türkiye’de lisans eğitiminin planlanmasında, hakimlikte, doçentlikte, kısacası hukukta önemli eğitim ve kariyer süreçlerinde de kamu hukuku – özel hukuk ayrımı baz alınmaz. Ayrımın teorik niteliği ise en zayıf noktasıdır. Hukukun bütünselliğine aykırı olan söz konusu ayrım, hukuk bilincini ve metodolojisini tutarlılıktan uzaklaştırmaktadır. Bilişim hukuku, deniz hukuku ve rekabet hukuku gibi yeni veya melez alanlarda büsbütün iflas etmektedir. Anayasa hukukunun özel hukukun dışına, medeni usul hukukunun kamu hukukunun dışına konumlandırılması örneklerinde olduğu gibi geleneksel alanlar açısından da bu tasnif son derece sorunludur. Türkiye’de bir türlü adamakıllı sorgulanmayan, gerçeklik ve bilim dışı bir akide muamelesi gören kamu hukuku – özel hukuk ayrımı, eğer engin hukuk felsefesi ve realist olgu okuması açısından bakılacak olursa görülecektir ki, geçersiz bir kurgudan ibarettir. Hukuk fakültelerinin ve öğretisinin kamu hukuku – özel hukuk ayrımı şeklindeki kusurlu dogmanın etkisinden kurtarılmasıyla hukuk düşüncesinin ve sisteminin verimli gelişiminin önündeki bir engel ortadan kaldırılmış olacaktır.
Genel kamu hukukunun yüz elli yıla yaklaşan tarihi boyunca kayda değer bir gelişme gösterdiği söy... more Genel kamu hukukunun yüz elli yıla yaklaşan tarihi boyunca kayda değer bir gelişme gösterdiği söylenemez. Çok eski ders kitaplarındaki konuların ve yaklaşımların bugünkülerle neredeyse aynı olduğu göze çarpmaktadır. Dahası, devlete odaklanma iddiasındaki genel kamu hukuku disiplininde devletin ele alınışı fazlasıyla soyuttur. Reel, güncel ve somut devletleri odağına almayan genel kamu hukuku kürsüleri ve dersleri gerek akademik gerekse pedagojik açıdan zayıf kalmaktadır. Bunun kök sebebi, devletlerin ve hukukun kaynağı olan siyaset olgusunun göz ardı edilmesi teamülüdür. Genel kamu hukukunun diğer hukuk disiplinlerinden rahatlıkla ayırt edilmesine yarayan, tamamen kendisine has bir konusunun, amacının ve yönteminin olmaması da önemli bir problemdir. Esasında genel kamu hukukunun mehaz ülkesi olduğu düşünülen Fransa’da bu adda bir bilim dalı mevcut bile değildir. Türkiye’ye özgü bir icat olan genel kamu hukuku disiplininin gerçekten bilimsel hüviyet kazanması isteniyorsa derinlemesine kritik edilmesi gerekmektedir. Genel kamu hukukunun layıkıyla eleştirilip geliştirilememesi halinde, hukuku siyaset bilimi perspektifiyle okumaya dayalı Hukuk Politikası disiplininin ihdas edilmesi yararlı olacak, hukukun sosyal bilimsel yönünün güçlenmesi yolunda hayati bir ihtiyaca karşılık gelecektir.
A Critique of the Discipline of General Public Law
İngilizce "separation of powers", Fransızca "séparation des pouvoirs" olarak bilinen anayasal ilk... more İngilizce "separation of powers", Fransızca "séparation des pouvoirs" olarak bilinen anayasal ilke Türkçeye "kuvvetler ayrılığı" şeklinde tercüme edilmiş ve öylece yerleşmiştir. İlke, çokları tarafından anayasacılığın temeli olarak kabul edilmektedir. Sorun, ilkenin anahtar kelimesi olan power/pouvoir'ın mehaz hukuk geleneklerinde Türk hukukundaki "kuvvet" kelimesine karşılık gelmiyor olmasıdır. Saf hukuk sahasında kalınacak olursa doğru tercüme "yetki" olmalıdır. Zira hukuk İngilizcesindeki "power" ile hukuk Fransızcasındaki "pouvoir" güç, kuvvet ya da erk değil, doğrudan ve öncelikle yetki anlamına gelir. Benzer fakat daha önemsiz bir karmaşa "ayrılık" ve "ayrım" kelimeleriyle ilgili olarak gözlemlenmektedir. Kanaatimizce söz konusu ilkenin en isabetli tercümesi "yetkilerin ayrılması" şeklindedir. İlkenin siyaset bilimine ait güç ve kuvvet kavramlarıyla çevrilmesi problemlere yol açmaktadır. Anayasa hukukunun bizzat anayasa hukukçuları tarafından siyasileştirilmesi bu problemlerin başında gelmektedir. Her ne kadar hukukun doğası gereği siyasi bir alan olduğu söylenebilirse de günümüzde etkili olan saf hukuk doktrini açısından bu kabul ciddi bir çelişki demektir: Siyasete ait güç ve kuvvet kavramları kullanılarak saf hukuk tartışması yapılamaz. Hukukun sınırları muğlaklaşır, ortadan kalkar. Anayasa hukuku tutarsız ve kırılgan hale gelir. Tüm bu nedenlerle, algı karmaşasına ve verimsiz tartışmalara yol açan "kuvvetler ayrılığı" terimi hiçbir anayasamızda mevcut olmadığı gibi doktrinde de terk edilmelidir.
Türkiye Cumhuriyeti Anayasa Mahkemesi (AYM), sergilediği kimlik ve vizyon muğlaklığıyla devletin ... more Türkiye Cumhuriyeti Anayasa Mahkemesi (AYM), sergilediği kimlik ve vizyon muğlaklığıyla devletin ve toplumun bir özetidir. AYM'nin bir yüksek yargı organı olarak içinde bulunduğu kültür ve zihniyet açmazları, siyasetin ritmi karşısındaki doğrudan-dolaylı ikincil pozisyonu nedeniyle büsbütün aşikar olmaktadır. AYM; özgün, ilkesel, günceli aşan, yereli soğukkanlılıkla anlamlandıran bir söylem geliştirememiş, konjonktür baskısından kurtulamamıştır. AYM'nin çelişkili tutumunun altında, kuruluşundan beri kurumun bir tür muhafazakarlık içinde konumlanması yatmaktadır. Toplumun çatışan taraflarının farklı muhtevaları muhafazakarca öne sürdüğü ve aslında bir bütün olarak siyasi alanın muhafazakarlıkla dolu olduğu düşünüldüğünde AYM'yi yönlendiren davranış psikolojisinin de aynı mahiyette olması doğaldır. Öte yandan AYM, toplumsal çeşitliliği ve uluslararası faktörleri dikkate alarak liberal görüntüler vermek zorundadır. Bu açmaz içinde AYM, tıkanıklıkları saklamaya matuf, derinliksiz ve istikrarsız bir liberalizme sürüklenmektedir. İdeolojiler üstü muhafazakar reflekslerde birleşen mahkeme yetkilileri nedeniyle AYM'nin tarihi boyunca imaja ağırlık verdiği ve köklü hukuk sorunlarına çözüm getiremediği söylenebilir. Zühtü Arslan başkanlığındaki AYM de aynı kronik sorunla karşı karşıyadır. Tek farkla ki Arslan'ın mesleki birikimi ve liberal teoriye vukufu ona daha esaslı bir seçim yaptıracaktır: Arslan ya AYM'nin kimlik, kültür, söylem ve eylem ikilemlerini çözümlemek yolunda cesur adımlar atacak ya da bu ikilemleri akademik donanımı ve farkındalığı sayesinde daha ustaca gizleyip derinleştirecektir. Bu çalışmada, AYM'nin en belirleyici yargısal tutum problemi olarak gördüğümüz muhafazakar-liberal ikilemi anlamlandırılmakta ve bu problemi yakın gelecekte çözme potansiyeli değerlendirilmektedir.
The Constitutional Court of Turkey (CCT) stands out as a representative sample of state and society, with respect to perplexities pertaining to identity and mentality. Owing to its secondary position before politics, the intellectual and cultural paradoxes of this vital organ of the higher judiciary become all the more evident. Not surprisingly, the CCT has never managed to develop authentic, disinterested, and principle-based approaches. On the contrary, its stance and decisions are predominantly shaped and re-shaped by temporary events and non-legal factors. The unstable and conflictual nature of the CCT is mainly due to conservatism. Not only a particular type of conservatism, namely the Kemalist, formed the foundations of the CCT, but also due to clashing conservatisms of divergent social groups, conservative disposition is a common trend in political discourse in Turkey. It is thus not surprising that the CCT, too, perpetually displays conservative character. Against this tendency, however, arise forces of liberalism, thanks to domestic diversity and international actors such as the European Court of Human Rights. As a result, the CCT evolves into an institution with a superficial and erratic liberal attitude aimed at masking the deep conservative obsessions that constrain it. Even though the CCT has always adopted a policy of denial in the face of serious legal problems in Turkey, and given rise to “image” as the prime concern, its undemocratic inward facet could not be hidden nonetheless, thanks to meagre legal reasoning in its decisions and public debates about the modus operandi of the CCT. Now, the new president Zühtü Arslan is challenged by the same old question of transparency and resolution between image and reality. Arslan, a former professor of constitutional law and an expert on human rights, is well-versed in liberal theory. Yet his biography suggests reasons for anticipating conservative attitudes from him such as quietism and conformism. He now has to choose between bravely addressing the CCT’s torn and unreliable culture or even more effectively concealing its contradictions by his intellectual strength. This essay offers an in-depth analysis of the conservative-liberal paradox of the CCT, and attempts to evaluate the new administration’s potential to overcome it.
ÖZET 2010 Anayasa değişikliği ile hukuk sistemimize kazandırılan ve 2012 yılında hayata geçirilen... more ÖZET 2010 Anayasa değişikliği ile hukuk sistemimize kazandırılan ve 2012 yılında hayata geçirilen bireysel başvuru uygulaması ile Anayasa Mahkemesine " özgürlükleri koruma ve geliştirme misyonu " yüklenmiştir. Mahkemenin bu misyonu yerine getirmedeki başarısı, kararlarının çok yönlü ve çok katmanlı olarak değerlendirilmesiyle anlaşılabilir. Uygulamanın henüz yeni olması nedeniyle, bu alanda karar analizlerinden de önce beliren ihtiyaç, şu sorunun cevaplanmasıdır: Anayasa Mahkemesinin insan haklarının hakkını verme potansiyeli nedir? Anayasa Mahkemesi, tarihi, sosyal, kültürel, kişisel, kurumsal, politik, psikolojik ve benzeri bileşenlerden bağımsız çalışan bir kurum değildir. Mahkemenin yargısal tutumu ve performansı bu gibi bileşenlere bağlı olarak oluşmaktadır. Mahkemenin sayısız etkenin varlığı karşısında ne kadar aktif ve katılımcı yahut pasif ve edilgen olacağı konusunda öngörülerde bulunmak için henüz erken olmakla birlikte, Mahkemenin çalışma sahasına nüfuz eden hususların irdelenmesinin bu doğrultuda yol gösterici olacağı tartışmasızdır. Bu makale, Anayasa Mahkemesinin insan hakları zeminine dair bir etüt çalışmasıdır. Çalışmanın amacı, genelde Türkiye'deki hukuk olgularını, potansiyel olarak ise Anayasa Mahkemesinin muhakemesini şekillendiren unsurları tespit etmek, bunlardan insan hakları boyutunda daraltıcı ve yavaşlatıcı etki yapabilecek olanlara işaret ederek önlemler alınmasına katkı sunmaktır.
ABSTRACT In 2012, the Constitutional Court of Turkey began receiving individual applications pertaining to claims of human rights violations, in accordance with the 2010 constitutional amendments that had assigned her " the mission of protecting and advancing liberties ". Even though the best tool for assessing the Court's performance in this area is her decisions, it is still too early to undertake such a task, owing to the limited number of judgments given. At this stage, it is a rather sensible starting point, however, to inquire about the Court’s potential to do justice to human rights, by means of a general background analysis. The Court’s background comprises historical, social, cultural, individual, institutional, political, psychological and other variables that shape her judicial behavior and performance. This article is an attempt to examine the Court in such respects in her embryonic phase of directly tackling human rights issues. The goal of the article is to reveal some of the obstacles to human rights in Turkey that might also hinder the Court’s contributions to law and society.
Yalın bakıldığında, eğitimin özü olan yönlendiriciliğin, insanın hak ve özgürlükle-rine müdahale ... more Yalın bakıldığında, eğitimin özü olan yönlendiriciliğin, insanın hak ve özgürlükle-rine müdahale anlamına geldiği görülmektedir. İlk başta akla gelen planlı eğitim fa-aliyetlerinin dışında, insanın iradesini kullanımını yani kişiliğini yönlendiren tesirlerin tamamının eğitsel olduğu da malumdur. Dolayısıyla eğitim, kasta bağlı olmaksızın ha-yatın tamamına nüfuz etmiş bir olgudur; kasıtlı olduğunda ise sınırlandırma içerir. Bu nedenledir ki, tüm hak ve özgürlüklerin belki de en kompleks olanı, en hassas muha-sebeler gerektireni eğitim hak ve özgürlüğüdür. Öğretici aktörlerin kendi sübjektifliklerini karşılarındakilere aktardıkları her eğitim modeli, endoktrinasyon hükmündedir ve zamanla (kanıksanmış) hukuksuzluklar ör-güsüne dönüşür. İrade üzerinde hiçbir yönlendirici etki içermeyen faaliyetlerin eğitim sayılamayacağı, anarşizme yol açacağı da açıktır. Bu paradoksu aşmanın yolu, bireyin ölçülü ve dengeli kişilik gelişimini esas alan " tercih hakkı " pratiğinin; sosyal, felsefi, psikolojik, hukuki ve sair boyutlarda temellendirilmesidir. Çalışmamızın giriş kısmında eğitimin doğası tartışılmış, nihayet tüm eğitim olgula-rının özünün kişilik, kişiliğin özünün de tercihler olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Doğru eğitim; kişilik daralmasına yol açmayan, bireysel ve sosyal planda tercih esasına daya-nan bir kültürel ve iletişimsel bütünlük olarak tarif edilmiştir. Devletin eğitim hak ve özgürlüğüne yaklaşımı da belli düşünce ve davranış kalıplarını dayatmak değil, bireyin haddini ve hakkını aynı olgunlukta bilmesi ve irade kullanımı yoluyla kişilik kazanması üzerine olmalıdır. " Asgari genellik – azami seçenek " ilkesine hayat veren enstrümanlar geliştirilebilirse, eğitime dair mevcut hak ve ödev kurgularının, insanların hak ve öz-gürlüklerini temelden ve kalıcı olarak ihlal etmesi son bulabilir.
Guidance, which is in the core of education practices, involves essentially a form of constraint, thus interference in the natural rights and freedoms of those being educated. It does so whenever any element of education is not directly asked for. This quality of education is so profound and absolute that any regulation to the same effect of limitation can also be classified as education, even when it is tacit or unintentional. Having observed that, one realizes the importance of educational rights and freedoms as a matter of human rights. What is the perfect measure of guidance, or, in other words, interference in education that does not violate deeper human rights, such as the right to freedom of choice? This essay answers this question by reversing it: the basis of education ought to be the right of choice. This is not simply to suggest that education should offer more choice but that educational theories and policies that are not built upon the very principle of maximum choice are problematic in terms of human rights. Only by placing “the right of choice” above all other concerns, education can be saved from becoming a systematic, strong, yet subtle way of violating the basic human right to free development.
Ceza hukukunda erteleme mahiyetindeki uygulamaların tipik beraat ve mahkûmiyet hükümlerinden fark... more Ceza hukukunda erteleme mahiyetindeki uygulamaların tipik beraat ve mahkûmiyet hükümlerinden farklı sonuçlar doğurduğu ve geniş hukuki anlamlar taşıdığı malumdur. Çalışmamızda, bu uygulamalardan biri olan " hükmün açıklanmasının geri bırakılması'nda sıkça karşılan problemler ile bu problemlerin nedenleri ve sonuçları insan hakları yargısıyla ilgisi ölçüsünde ele alınmaktadır. Çalışmamızda sunulan ulusal ve uluslararası mahkeme kararlarının ve muhakeme ilkelerinin, bireysel başvurucularının hak arayışlarına ve Anayasa Mahkemesinin bu alandaki içtihadına katkı sağlayacağı düşünülmektedir.
Bu çalışmada, Anayasa'nın 152. maddesinde itiraz başvuruları için hüküm altına alınmış olan, daha... more Bu çalışmada, Anayasa'nın 152. maddesinde itiraz başvuruları için hüküm altına alınmış olan, daha sonra iptal başvurularına da uygulanan on yıl yasağının bireysel başvuru incelemesindeki geçerliliği tartışılmaktadır. On yıl yasağı, Anayasa Mahkemesinin esastan inceleme sonucunda hakkında ret kararı verdiği kanun hükümlerinin on yıl boyunca tekrar dava konusu yapılamaması anlamına gelmektedir. Çalışmada, bireysel başvurunun on yıl yasağının cari olduğu zeminden farklı bir zeminde gerçekleştiğinden ve etik vurgusunun yoğunluğu nedeniyle Mahkemeye dinamizm kattığından hareketle, söz konusu teknik kuralın bireysel başvuruya uygulanamayacağı tespit edilmektedir. Bununla beraber, on yıl yasağı ile bireysel başvurunun çakışacağı durumlar öngörülmekte, Mahkemenin bütünlüğünü korumak adına içtihat yoluyla bazı çözümlemelerin yapılması gerekmektedir.
“Hukuk devleti” terimini farklı açılardan ele alan çalışmanın amacı, bu kavramın Türkiye özelinde... more “Hukuk devleti” terimini farklı açılardan ele alan çalışmanın amacı, bu kavramın Türkiye özelinde sosyal gerçekliğini ve geçerliliğini tartışmaktır. Hukuk, salt mevzuat ve formalite kapsamında değil, düşünce ve davranışları şekillendiren bir tavır ve tutum olarak görülürse, hukuk devleti de bu tavrın hakim olduğu devlet olacaktır. Hukuk tavrı, kişilerin ince-kaba, açık-gizli benlik kaygılarına takılmadan, “benimseme” ve “kendinden ayırma” duygularının etkisi altında kalmadan, hakkaniyet odaklı hareket etmesidir. Hukuk tavrının karşıtı olarak yansıttığımız siyaset tavrında ise kişiler, kuşatıcı hakkaniyet ve genel iyilik dışındaki amaçlara yönelmekte ve önlerine çıkan şeyleri bu amaçlar doğrultusunda araçsallaştırmaktadır. Siyaset devleti, böyle tavır ve tutumların egemen olduğu bir kültürü, o kültürün sahne olduğu toplumsal ve devletsel olguları ifade etmektedir. Bu anlamda Türkiye bir hukuk devleti değil, siyaset devletidir.
Rule of law is presented as one of the pillars of good governance. However, law is not a self-generating phenomenon; its concretisation is made by humans. What makes difference at this point is the basic attitude of legal actors, in fact of all persons involved in the legal world, that is, whether they are justice-oriented or self-oriented. Justice-orientedness relies upon an ontological perspective in which humanity is inseparable. There cannot be any real good for one party when another party or the whole is fundamentally harmed. Rule of law is meaningful only in such a mental framework. Otherwise, law and justice are to become victims of rule of politics, in which participants demonstrate all the subtle and crude, individual and collective forms of destructive selfishness.
İnsanın maddi-manevi huzuru için evrensel bir zorunluluk olan, kaynağını en hassas dürüst-lükten ... more İnsanın maddi-manevi huzuru için evrensel bir zorunluluk olan, kaynağını en hassas dürüst-lükten alan adalet idealinin sosyal realiteye dönüştürülebilmesi, şüphesiz olgun muhakemeleri ve yaklaşımları gerektirir. Bu bağlamda, adalete dair yaklaşımların çerçevesini çizen bir uğraş olan siyasetin nasıl anlaşıldığı, adaletin ulaşılabilirliği noktasında en belirleyici etkendir. Bu yazıda, ilm-i siyasetin ne olmadığına ve ne olduğuna yer verilmekte, ilm-i siyasete dair farklı ya da yaygın anlayışların kökenleri irdelenmektedir. İlk kısımda geliştirilen ilm-i siyaset tarifi, Türkiye özelinde siyasete ve adalete dair ihtiyaç tespitinin ve çözüm önerisinin sunulduğu ikinci kısımda pekiştirilmektedir.
Attaining justice, a necessary condition of peace at both personal and social grounds, is likely only through subtle and mature ideas on honesty. Various conceptualizations of politics prove to be a serious factor on the development and application of such ideas. There is an important concept in Turkish language and culture, ilm-i siyaset, literally the sci-ence/knowledge of politics, which is colloquially uttered as an excuse for almost any deviation from justice. This essay criticizes the very behavior of exaggerating political-mindedness to the extent that demands and attitudes aiming at justice become pointless. In the first part, the authentic meaning of knowledge as well as politics is discussed, and in the second part, solutions are suggested for Turkey's current socio-ethical situation with regard to the said problem.
Draft translation in Arabic of the introductory parts of the book "From Fiqh to Law: A Doctrinal ... more Draft translation in Arabic of the introductory parts of the book "From Fiqh to Law: A Doctrinal Proposal".
The book is available in Turkish only, titled "Fıkıhtan Hukuka: Bir Doktrin Önerisi".
Bu kısa yazının tezi şu:
25/7/1951 tarih ve 5816 sayılı Atatürk Aleyhine İşlenen Suçlar Hakkında ... more Bu kısa yazının tezi şu: 25/7/1951 tarih ve 5816 sayılı Atatürk Aleyhine İşlenen Suçlar Hakkında Kanun, Mustafa Kemal Atatürk'e saygı görünümlü bir hakarettir. Atatürk'ün halk nezdinde kuşkulu bir makamı olduğu anlamına gelmektedir. Hukuki açıdan bakıldığında ise ifade özgürlüğü başta olmak üzere insan haklarının özüne aykırı bir kanundur. İlga edilmelidir.
Türk siyasi kültürünün kuvvetler ayrılığına asla izin vermeyeceğine, gerçekçi davranıp topluma uy... more Türk siyasi kültürünün kuvvetler ayrılığına asla izin vermeyeceğine, gerçekçi davranıp topluma uygun adil hukuk modeli arayışı içinde olunması gerektiğine dair röportaj.
Al Jazeera Turk interview titled "Separation of powers impossible in Turkey"
Anadolu İlahiyat Akademisi tarafından Ankara’da düzenlenen "Pozitif Hukuk ve İslam Hukuku Çalışta... more Anadolu İlahiyat Akademisi tarafından Ankara’da düzenlenen "Pozitif Hukuk ve İslam Hukuku Çalıştayı" kapsamında 9 Mart 2018 tarihinde sunulmuş tebliğdir.
Metnin nihai versiyonu "Fıkıhtan Hukuka: Bir Doktrin Önerisi" başlıklı kitapta mevcut olduğu için buradaki metni kaldırdım.
Anadolu İlahiyat Akademisi tarafından Ankara’da düzenlenen "Fıkıh-Hukuk Buluşması: Ortak Değer ve... more Anadolu İlahiyat Akademisi tarafından Ankara’da düzenlenen "Fıkıh-Hukuk Buluşması: Ortak Değer ve Yöntem Arayışı Çalıştayı" kapsamında 15 Mart 2019 tarihinde sunulmuş tebliğdir.
Metnin nihai versiyonu "Fıkıhtan Hukuka: Bir Doktrin Önerisi" başlıklı kitapta mevcut olduğu için buradaki metni kaldırdım.
Anadolu İlahiyat Akademisi tarafından Ankara'da düzenlenen “Değerlerden Pratiğe Ortak Bir Hukuk-F... more Anadolu İlahiyat Akademisi tarafından Ankara'da düzenlenen “Değerlerden Pratiğe Ortak Bir Hukuk-Fıkıh Politikası Çalıştayı” kapsamında 29 Ocak 2021 tarihinde sunulmuş tebliğdir.
Metnin nihai versiyonu "Fıkıhtan Hukuka: Bir Doktrin Önerisi" başlıklı kitapta mevcut olduğu için taslağı kaldırdım.
"Legal Mentality in Turkey" : Summary of the results of a survey conducted with 4170 participants... more "Legal Mentality in Turkey" : Summary of the results of a survey conducted with 4170 participants, most of whom are law students and legal professionals
Uploads
Astana Yayınları, Ankara, 2018.
Edited book: "Legal Jobs between Fiction and Fact"
"What is East and West, and How should they be read?" [Book Section]
Book chapter titled "The Continuity of Legal Mentality in Turkey from the Religious Ottoman Empire to the Laic Republic: Is an Original Model and Fresh Legal Order Possible?"
A Critique of the Discipline of General Public Law
The Constitutional Court of Turkey (CCT) stands out as a representative sample of state and society, with respect to perplexities pertaining to identity and mentality. Owing to its secondary position before politics, the intellectual and cultural paradoxes of this vital organ of the higher judiciary become all the more evident. Not surprisingly, the CCT has never managed to develop authentic, disinterested, and principle-based approaches. On the contrary, its stance and decisions are predominantly shaped and re-shaped by temporary events and non-legal factors.
The unstable and conflictual nature of the CCT is mainly due to conservatism. Not only a particular type of conservatism, namely the Kemalist, formed the foundations of the CCT, but also due to clashing conservatisms of divergent social groups, conservative disposition is a common trend in political discourse in Turkey. It is thus not surprising that the CCT, too, perpetually displays conservative character. Against this tendency, however, arise forces of liberalism, thanks to domestic diversity and international actors such as the European Court of Human Rights. As a result, the CCT evolves into an institution with a superficial and erratic liberal attitude aimed at masking the deep conservative obsessions that constrain it.
Even though the CCT has always adopted a policy of denial in the face of serious legal problems in Turkey, and given rise to “image” as the prime concern, its undemocratic inward facet could not be hidden nonetheless, thanks to meagre legal reasoning in its decisions and public debates about the modus operandi of the CCT. Now, the new president Zühtü Arslan is challenged by the same old question of transparency and resolution between image and reality. Arslan, a former professor of constitutional law and an expert on human rights, is well-versed in liberal theory. Yet his biography suggests reasons for anticipating conservative attitudes from him such as quietism and conformism. He now has to choose between bravely addressing the CCT’s torn and unreliable culture or even more effectively concealing its contradictions by his intellectual strength.
This essay offers an in-depth analysis of the conservative-liberal paradox of the CCT, and attempts to evaluate the new administration’s potential to overcome it.
ABSTRACT In 2012, the Constitutional Court of Turkey began receiving individual applications pertaining to claims of human rights violations, in accordance with the 2010 constitutional amendments that had assigned her " the mission of protecting and advancing liberties ". Even though the best tool for assessing the Court's performance in this area is her decisions, it is still too early to undertake such a task, owing to the limited number of judgments given. At this stage, it is a rather sensible starting point, however, to inquire about the Court’s potential to do justice to human rights, by means of a general background analysis.
The Court’s background comprises historical, social, cultural, individual,
institutional, political, psychological and other variables that shape her judicial behavior and performance. This article is an attempt to examine the Court in such respects in her embryonic phase of directly tackling human rights issues. The goal of the article is to reveal some of the obstacles to human rights in Turkey that might also hinder the Court’s contributions to law and society.
Guidance, which is in the core of education practices, involves essentially a form of constraint, thus interference in the natural rights and freedoms of those being educated. It does so whenever any element of education is not directly asked for. This quality of education is so profound and absolute that any regulation to the same effect of limitation can also be classified as education, even when it is tacit or unintentional.
Having observed that, one realizes the importance of educational rights and freedoms as a matter of human rights. What is the perfect measure of guidance, or, in other words, interference in education that does not violate deeper human rights, such as the right to freedom of choice?
This essay answers this question by reversing it: the basis of education ought to be the right of choice. This is not simply to suggest that education should offer more choice but that educational theories and policies that are not built upon the very principle of maximum choice are problematic in terms of human rights. Only by placing “the right of choice” above all other concerns, education can be saved from becoming a systematic, strong, yet subtle way of violating the basic human right to free development.
Rule of law is presented as one of the pillars of good governance. However, law is not a self-generating phenomenon; its concretisation is made by humans. What makes difference at this point is the basic attitude of legal actors, in fact of all persons involved in the legal world, that is, whether they are justice-oriented or self-oriented. Justice-orientedness relies upon an ontological perspective in which humanity is inseparable. There cannot be any real good for one party when another party or the whole is fundamentally harmed. Rule of law is meaningful only in such a mental framework. Otherwise, law and justice are to become victims of rule of politics, in which participants demonstrate all the subtle and crude, individual and collective forms of destructive selfishness.
Attaining justice, a necessary condition of peace at both personal and social grounds, is likely only through subtle and mature ideas on honesty. Various conceptualizations of politics prove to be a serious factor on the development and application of such ideas. There is an important concept in Turkish language and culture, ilm-i siyaset, literally the sci-ence/knowledge of politics, which is colloquially uttered as an excuse for almost any deviation from justice. This essay criticizes the very behavior of exaggerating political-mindedness to the extent that demands and attitudes aiming at justice become pointless. In the first part, the authentic meaning of knowledge as well as politics is discussed, and in the second part, solutions are suggested for Turkey's current socio-ethical situation with regard to the said problem.
Astana Yayınları, Ankara, 2018.
Edited book: "Legal Jobs between Fiction and Fact"
"What is East and West, and How should they be read?" [Book Section]
Book chapter titled "The Continuity of Legal Mentality in Turkey from the Religious Ottoman Empire to the Laic Republic: Is an Original Model and Fresh Legal Order Possible?"
A Critique of the Discipline of General Public Law
The Constitutional Court of Turkey (CCT) stands out as a representative sample of state and society, with respect to perplexities pertaining to identity and mentality. Owing to its secondary position before politics, the intellectual and cultural paradoxes of this vital organ of the higher judiciary become all the more evident. Not surprisingly, the CCT has never managed to develop authentic, disinterested, and principle-based approaches. On the contrary, its stance and decisions are predominantly shaped and re-shaped by temporary events and non-legal factors.
The unstable and conflictual nature of the CCT is mainly due to conservatism. Not only a particular type of conservatism, namely the Kemalist, formed the foundations of the CCT, but also due to clashing conservatisms of divergent social groups, conservative disposition is a common trend in political discourse in Turkey. It is thus not surprising that the CCT, too, perpetually displays conservative character. Against this tendency, however, arise forces of liberalism, thanks to domestic diversity and international actors such as the European Court of Human Rights. As a result, the CCT evolves into an institution with a superficial and erratic liberal attitude aimed at masking the deep conservative obsessions that constrain it.
Even though the CCT has always adopted a policy of denial in the face of serious legal problems in Turkey, and given rise to “image” as the prime concern, its undemocratic inward facet could not be hidden nonetheless, thanks to meagre legal reasoning in its decisions and public debates about the modus operandi of the CCT. Now, the new president Zühtü Arslan is challenged by the same old question of transparency and resolution between image and reality. Arslan, a former professor of constitutional law and an expert on human rights, is well-versed in liberal theory. Yet his biography suggests reasons for anticipating conservative attitudes from him such as quietism and conformism. He now has to choose between bravely addressing the CCT’s torn and unreliable culture or even more effectively concealing its contradictions by his intellectual strength.
This essay offers an in-depth analysis of the conservative-liberal paradox of the CCT, and attempts to evaluate the new administration’s potential to overcome it.
ABSTRACT In 2012, the Constitutional Court of Turkey began receiving individual applications pertaining to claims of human rights violations, in accordance with the 2010 constitutional amendments that had assigned her " the mission of protecting and advancing liberties ". Even though the best tool for assessing the Court's performance in this area is her decisions, it is still too early to undertake such a task, owing to the limited number of judgments given. At this stage, it is a rather sensible starting point, however, to inquire about the Court’s potential to do justice to human rights, by means of a general background analysis.
The Court’s background comprises historical, social, cultural, individual,
institutional, political, psychological and other variables that shape her judicial behavior and performance. This article is an attempt to examine the Court in such respects in her embryonic phase of directly tackling human rights issues. The goal of the article is to reveal some of the obstacles to human rights in Turkey that might also hinder the Court’s contributions to law and society.
Guidance, which is in the core of education practices, involves essentially a form of constraint, thus interference in the natural rights and freedoms of those being educated. It does so whenever any element of education is not directly asked for. This quality of education is so profound and absolute that any regulation to the same effect of limitation can also be classified as education, even when it is tacit or unintentional.
Having observed that, one realizes the importance of educational rights and freedoms as a matter of human rights. What is the perfect measure of guidance, or, in other words, interference in education that does not violate deeper human rights, such as the right to freedom of choice?
This essay answers this question by reversing it: the basis of education ought to be the right of choice. This is not simply to suggest that education should offer more choice but that educational theories and policies that are not built upon the very principle of maximum choice are problematic in terms of human rights. Only by placing “the right of choice” above all other concerns, education can be saved from becoming a systematic, strong, yet subtle way of violating the basic human right to free development.
Rule of law is presented as one of the pillars of good governance. However, law is not a self-generating phenomenon; its concretisation is made by humans. What makes difference at this point is the basic attitude of legal actors, in fact of all persons involved in the legal world, that is, whether they are justice-oriented or self-oriented. Justice-orientedness relies upon an ontological perspective in which humanity is inseparable. There cannot be any real good for one party when another party or the whole is fundamentally harmed. Rule of law is meaningful only in such a mental framework. Otherwise, law and justice are to become victims of rule of politics, in which participants demonstrate all the subtle and crude, individual and collective forms of destructive selfishness.
Attaining justice, a necessary condition of peace at both personal and social grounds, is likely only through subtle and mature ideas on honesty. Various conceptualizations of politics prove to be a serious factor on the development and application of such ideas. There is an important concept in Turkish language and culture, ilm-i siyaset, literally the sci-ence/knowledge of politics, which is colloquially uttered as an excuse for almost any deviation from justice. This essay criticizes the very behavior of exaggerating political-mindedness to the extent that demands and attitudes aiming at justice become pointless. In the first part, the authentic meaning of knowledge as well as politics is discussed, and in the second part, solutions are suggested for Turkey's current socio-ethical situation with regard to the said problem.
The book is available in Turkish only, titled "Fıkıhtan Hukuka: Bir Doktrin Önerisi".
https://www.academia.edu/94853739/
25/7/1951 tarih ve 5816 sayılı Atatürk Aleyhine İşlenen Suçlar Hakkında Kanun, Mustafa Kemal Atatürk'e saygı görünümlü bir hakarettir. Atatürk'ün halk nezdinde kuşkulu bir makamı olduğu anlamına gelmektedir. Hukuki açıdan bakıldığında ise ifade özgürlüğü başta olmak üzere insan haklarının özüne aykırı bir kanundur. İlga edilmelidir.
Al Jazeera Turk interview titled "Separation of powers impossible in Turkey"
Metnin nihai versiyonu "Fıkıhtan Hukuka: Bir Doktrin Önerisi" başlıklı kitapta mevcut olduğu için buradaki metni kaldırdım.
Sunum videosuna -aktifse- https://www.facebook.com/emir.kaya.526/videos/ sayfasından erişebilirsiniz.
EN: The Possibility of Reconciling Islamic and Positive Laws
Metnin nihai versiyonu "Fıkıhtan Hukuka: Bir Doktrin Önerisi" başlıklı kitapta mevcut olduğu için buradaki metni kaldırdım.
Sunum videosuna -aktifse- https://www.facebook.com/emir.kaya.526/videos/ sayfasından erişebilirsiniz.
EN: Towards a Fiqh (Islamic Comprehension) Transformable into the Law
Metnin nihai versiyonu "Fıkıhtan Hukuka: Bir Doktrin Önerisi" başlıklı kitapta mevcut olduğu için taslağı kaldırdım.
Sunum videosuna https://www.youtube.com/watch?v=-9ukmwvJVw4 sayfasından erişilebilir.
EN: The Fiqh of Liberty (The Law of the Future)