لئو فون کاپریوی
لئو فون کاپریوی | |
---|---|
![]() | |
دومین صدراعظم آلمان | |
دوره مسئولیت ۲۰ مارس ۱۸۹۰ – ۲۶ اکتبر ۱۸۹۴ | |
پس از | اتو فون بیسمارک |
پیش از | شلودویگ، شاهزاده هوهنلوهه-شیلینگسفورست |
اطلاعات شخصی | |
زاده | گئورگ لئو گراف فون کاپریوی د کاپررا د مونتهکوکولی ۲۴ فوریهٔ ۱۸۳۱ شارلوتنبورگ، در نزدیکی برلین، ![]() |
درگذشته | ۶ فوریهٔ ۱۸۹۹ (۶۷ سال) Skyren، ![]() |
ملیت | آلمان |
حزب سیاسی | وجود نداشت |
پیشه | نظامی، سیاستمدار |
گئورگ لئو گراف فون کاپریوی د کاپررا د مونتهکوکولی(به آلمانی: Georg Leo Graf von Caprivi de Caprera de Montecuccoli) (زادهٔ ۲۴ فوریه ۱۸۳۱ – درگذشتهٔ ۶ فوریه ۱۸۹۹) سرلشکر و دولتمرد آلمانی بود. وی پس از اتو فون بیسمارک میان سالهای ۱۸۹۰ تا ۱۸۹۴ صدر اعظم آلمان بود.
زندگی
[ویرایش]فون کاپریوی در شارلوتنبورگ در نزدیکی برلین زادهشد. خانوادهٔ او تبار ایتالیایی و اسلوون داشتند و نام خانوادگی او نیز در پیوند با شهر کوپریونیک در اسلوونی بود. در آینده و در پی جنگ با عثمانی نیاکان او به سیلیزیا کوچیدند.
فون کاپریوی به ارتش پروس پیوست و در آن پیشرفت کرد. مدتی هم عهدهدار وزارت جنگ بود. با برکناری بیسمارک در زمان ویلهلم دوم او به صدارت عظمی رسید. از دستاوردهای دورهٔ صدارت او برقراری تفاهمنامههای بازرگانی با روسیه و سیاست تعامل با بریتانیا بود.
او که در آغاز از پشتیبانی حزب لیبرال ملی آلمان برخوردار بود با گذشت زمان این پشتیبانی را از دست داد و سرانجام کنار گذاشته شد.
منابع
[ویرایش]Wikipedia contributors, "Leo von Caprivi," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Leo_von_Caprivi&oldid=433371228 (accessed July 24, 2011).
- زادگان ۱۸۳۱ (میلادی)
- درگذشتگان ۱۸۹۹ (میلادی)
- اسلوونیاییتبارهای اهل آلمان
- اشراف اهل آلمان
- افراد آلمانی ایتالیاییتبار
- اهالی استان براندنبورگ
- اهالی برلین
- پروتستانهای اهل آلمان
- دریافتکنندگان صلیب آهنین، درجه ۱ (۱۸۷۰)
- دریافتکنندگان پور لو مریت (نشان نظامی)
- دریافتکنندگان نشان خورشید فروزان درجه یک
- سیاستمداران امپراتوری آلمان
- سیاستمداران اهل برلین
- سیاسیون مستقل در آلمان
- صدر اعظمهای آلمان
- گرافهای آلمان
- نخستوزیران پروس
- نظامیان جنگ فرانسه و پروس اهل آلمان
- وزیران امور خارجه پروس
- سیاستمداران پروسی
- دریافتکنندگان صلیب آهنین، درجه ۲ (۱۸۷۰)