Joseph Luns
![]() (1979) ![]() | |
Biografía | |
---|---|
Nacemento | (nl) Joseph Marie Antoine Hubert Luns ![]() 28 de agosto de 1911 ![]() Rotterdam, Países Baixos ![]() |
Morte | 17 de xullo de 2002 ![]() Bruxelas, Bélxica ![]() |
Lugar de sepultura | The Hague Roman Catholic Cemetery (en) ![]() ![]() |
![]() ![]() | |
1 de outubro de 1971 – 25 de xuño de 1984 ← Manlio Brosio – Peter Carington, 6.º Barão Carrington (pt) ![]() | |
Membro da Cámara de Representantes dos Países Baixos | |
11 de maio de 1971 – 1 de outubro de 1971 | |
Ministro dos Negócios Estrangeiros (pt) ![]() | |
13 de outubro de 1956 – 6 de xullo de 1971 ![]() | |
Datos persoais | |
País de nacionalidade | Reino dos Países Baixos ![]() |
Relixión | Igrexa católica ![]() |
Educación | Universidade de Leiden Universidade de Ámsterdam London School of Economics Ignatius Gymnasium (en) ![]() ![]() |
Actividade | |
Ocupación | político , diplomático ![]() |
Partido político | Catholic People's Party (en) ![]() ![]() |
Lingua | Lingua neerlandesa ![]() |
Familia![]() | |
Pai | Huib Luns ![]() |
Irmáns | Theo Luns ![]() |
Premios | |
![]() ![]() ![]() |
Joseph Antoine Marie Hubert Luns, nado en Róterdam, Países Baixos, en 1911 e finado en Bruxelas, Bélxica, en 2002, foi un político holandés, ministro de Asuntos Exteriores no seu país e secretario xeral da OTAN entre 1971 e 1984.
Traxectoria
[editar | editar a fonte]Formación
[editar | editar a fonte]Estudou xurisprudencia na Universidade de Ámsterdam e Leiden, e máis tarde aumentou os seus estudos na London School of Economics e na Universidade de Berlín.
Funcionario e diplomático
[editar | editar a fonte]En 1938 obtivo unha praza de funcionario no Ministerio de Asuntos Exteriores, pero durante a Segunda guerra mundial traballou no goberno holandés no exilio en Londres, así como como diplomático dos aliados en Suíza, Portugal e o Reino Unido.
Actividade política
[editar | editar a fonte]Entre 1933 e 1936 foi membro do Partido Nacional Socialista dos Países Baixos (Nationaal-Socialistische Beweging in Nederland, NSB), partido con tendencias nazis pero que aínda non falaba abertamente do seu posterior antisemitismo.[1]
Entre 1949 e 1952 foi o representante do seu país na Organización das Nacións Unidas con sede en Nova York.
Máis tarde foi membro do Partido Popular Católico ( Katholieke Volkspartij, KVP) e en 1956 foi nomeado Ministro de Asuntos Exteriores, cargo que ocupou até 1971, baixo os sucesivos gobernos de Willem Drees, Louis Beel, Jan de Quay, Victor Marijnen, Jo Cals, Jelle Zijlstra e Piet de Jong. Durante os seus mandatos negouse a entregar a Nova Guinea Occidental, a parte occidental da illa de Nova Guinea baixo mandato neerlandés, ás autoridades indonesias até que se viu obrigado a facer esta entrega pola administración do presidente estadounidense John F. Kennedy.
En 1967 foi galardoado co Premio Internacional Carlomagno, concedido pola cidade de Aquisgrán, polos seus esforzos a favor da unidade europea. Dous anos despois foi o home máis popular do seu país segundo unha enquisa.[2]
Asinante no lado holandés do Tratado de Roma que marcou a fundación da Comunidade Económica Europea (CEE), bloqueou posteriormente varios intentos de Charles de Gaulle e Konrad Adenauer de crear unha unión política por temor a crear un "condominio europeo franco-alemán".
Secretario Xeral da OTAN
[editar | editar a fonte]En outubro de 1971, foi nomeado quinto secretario xeral da OTAN, en substitución do italiano Manlio Brosio.[3][4] Durante a súa etapa á fronte da Secretaría Xeral da OTAN avogou por un rearme europeo a grande escala mediante a instalación de mísiles de cruceiro para facer fronte ao bloque do leste.
O seu apoio explícito á política colonial do portugués Antonio de Oliveira Salazar nas colonias de Mozambique e Angola valeulle as críticas de moitos países africanos, pero ao mesmo tempo recibiu o apoio dos Estados Unidos de América. En decembro de 2022, documentos desclasificados do Servizo Nacional de Seguridade neerlandés (BVD) sobre obxectivos de investigación entre 1948 e 1998, mostraron que Luns rompeu o embargo de armas ao goberno salazarista do Estado Novo.[2]
Cargos públicos | ||
---|---|---|
Precedido por: Jan Willem Beyen |
Ministro de Asuntos Estranxeiros 1956–1971 |
Sucedido por: Norbert Schmelzer |
Precedido por: Manlio Brosio |
Secretario xeral da OTAN![]() 1971–1984 |
Sucedido por: Peter Carington |
Notas
[editar | editar a fonte]- ↑ Orlow, Dietrich (2013-10-18). The Nazi Party 1919-1945: A Complete History (en inglés). Enigma Books. ISBN 978-1-929631-57-5.
- ↑ 2,0 2,1 "Antigo líder da NATO furou embargo de armas à ditadura portuguesa". Esquerda (en portugués). Consultado o 2023-01-09.
- ↑ NATO. "Manlio Brosio, 1964 - 1971". NATO (en inglés). Consultado o 2023-01-09.
- ↑ NATO. "Netherlands and NATO - 1949". NATO (en inglés). Consultado o 2023-01-09.
Véxase tamén
[editar | editar a fonte]![]() |
Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Joseph Luns ![]() |