Lotte Lenya
![]() ![]() | |
Biografía | |
---|---|
Nacemento | (de) Karoline Wilhelmine Charlotte Blamauer ![]() 18 de outubro de 1898 ![]() Viena, Austria ![]() |
Morte | 27 de novembro de 1981 ![]() Manhattan, Estados Unidos de América ![]() |
Causa da morte | cancro ![]() |
Lugar de sepultura | Mount Repose Cemetery (en) ![]() Haverstraw (en) ![]() ![]() |
Datos persoais | |
Outros nomes | Lotte Lenya ![]() |
Residencia | Nova York (1935–1981) Costa Azul (pt) ![]() Kleinmachnow (1932–1933) Berlín (1921–1932) Zürich (1913–1921) Viena (1898–1913) ![]() |
País de nacionalidade | Austria ![]() |
Actividade | |
Campo de traballo | Teatro, filme, televisión e ópera ![]() |
Ocupación | actriz de teatro , actriz , monologist (en) ![]() ![]() |
Período de actividade | 1928 ![]() |
Xénero artístico | Musical ![]() |
Lingua | Lingua alemá e lingua inglesa ![]() |
Tesitura | Contralto ![]() |
Instrumento | Voz ![]() |
Familia | |
Cónxuxe | valor descoñecido (1971–valor descoñecido) valor descoñecido (1962–1969), morte do cónxuxe George Davis (1951–1957), morte do cónxuxe Kurt Weill (1937–1950), morte do cónxuxe Kurt Weill (1926–1933) |
Premios | |
Páxina web | kwf.org… ![]() |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Karoline Wilhelmine Charlotte Blamauer, coñecida como Lotte Lenya, nada en Viena (Austria-Hungría) o 18 de outubro de 1898 e finada en Nova York o 27 de novembro de 1981 foi unha cantante, rapsodo,[1] e actriz austríaca establecida durante moito tempo nos Estados Unidos.[2] No mundo xermanofalante e no da música clásica é especialmente lembrada polas súas interpretacións das cancións do seu home, Kurt Weill. No cinema en lingua inglesa, foi candidata ao Oscar polo seu papel de aristócrata aburrida en The Roman Spring of Mrs. Stone (1961). Tamén interpretou a sádica asasina Rosa Klebb no filme de James Bond Desde Rusia con amor (1963).
Traxectoria
[editar | editar a fonte]Inicios
[editar | editar a fonte]Lenya naceu nunha familia católica de clase obreira en Viena.[3] Marchou a estudar a Zürich en 1914, conseguindo o seu primeiro traballo na Schauspielhaus, co nome artístico de Lotte Lenja. Mudouse a Berlín en 1921.
En 1922, Lenya foi escoitada polo seu futuro marido, o compositor alemán Kurt Weill, durante unha audición para a súa primeira música para teatro, Zaubernacht, mais debido á súa situación detrás do piano, non a viu. Foi escollida, mais debido á súa lealdade ao seu profesor de voz, rexeitou o papel. Lenya e Weill non se coñeceron persoalmente ata 1924 a través dun coñecido, o escritor Georg Kaiser e casaron en 1926. Aceptou o papel de Jenny na primeira interpretación de A ópera dos tres reás en 1928, que foi o seu papel revelación. Durante os últimos anos da república de Weimar, estivo ocupada no cinema e no teatro, especialmente nas obras de Brecht-Weill. Fixo varias gravacións das cancións de Weill.[4]
Co ascenso do nazismo en Alemaña, os artistas con inclinacións esquerdistas non eran apreciados, e aínda que non era xudía, marchou do país, separándose de Weill, do que se divorciou en 1933.
Lenya e Weill establecéronse en Nova York o 10 de setembro de 1935.[5] Durante o verán de 1936, Weill, Lenya, Paul Green e Cheryl Crawford alugraon unha casa no 277 Trumbull Avenue de Nichols, Connecticut, a unhas dúas millas de distancia de Pine Brook Country Club, lugar de ensaio estival do Group Theatre.[6][7] Alí, Green e Weill escribiron o guión e a música da controvertida obra de Broadway Johnny Johnson, titulada co nome máis repetido na listaxe de vítimas estadounidenses na primeira guerra mundial. Durante este período, Lenya tivo unha relación amorosa co dramaturgo Paul Green.[8][9]
Durante a segunda guerra mundial, Lenya realizou actuacións no teatro, gravacións e actuacións para a radio, incluíndo para Voice of America. Tras unha interpretación mal recibida no musical do seu marido The Firebrand of Florence en 1945 en Nova York, abandonou os escenarios.[10] Trala morte de Weill en 1950, convencérona de que volvese. Apareceu na obra de Broadway Barefoot in Athens e casou co editor George Davis.[10]
Carreira posterior
[editar | editar a fonte]En 1956, gañou o premio Tony polo seu papel de Jenny na versión en inglés de A ópera dos tres reás de Marc Blitzstein, única vez na que unha actuación no Off-Broadway recibiu o galardón. Lenya continuou a gravar cancións do seu tempo en Berlín, ademais de cancións do teatro estadounidense. A súa voz volvérase máis profunda cos anos. Cando tivo que cantar a parte de soprano en Rise and Fall of the City of Mahagonny e The Seven Deadly Sins, o papel tivo que ser trasporse a claves substancialmente máis baixas.[10]
Empregouse Sprechgesang nalgunhas das máis célebres cancións nas obras de Brecht-Weill plays pero agora Lenya usábao incluso máis para compensar defectos da súa voz. Lenya era consciente do problema; noutros contextos, era moi coidadosa para respectar completamente a música do seu marido.[10][11][12]
Fundou a Kurt Weill Foundation for Music,[13] para administrar os ingresos e os asuntos de dereitos e para espallar o coñecemento sobre a obra de Weill.[12] Estaba presente no estudio cando Louis Armstrong gravou "Mack the Knife". Armstrong improvisou a liña "Look out for Miss Lotte Lenya!" e engadiu o nome dela como unha das conquistas de Mack na canción.
O seu papel como amiga práctica de Vivien Leigh, a Contessa Magda Terribili-Gonzales na versión cinematográfica da obra de Tennessee Williams The Roman Spring of Mrs. Stone (1961) valeulle a Lenya unha candidatura ao Oscar á mellor actriz secundaria.[14] En 1963, foi seleccionada como a axente de SPECTRE Rosa Klebb no filme de James Bond Desde Rusia con amor con Sean Connery e Robert Shaw.[14]
En 1966, Lenya orixinou a personaxe de Fräulein Schneider no elenco orixinal de Broadway do musical Cabaret.[11][15] A banda sonora de Kander e Ebb foi considerada inspirada pola música de Weill. En 1979, dous anos antes da súa morte, Lotte Lenya foi incluída no American Theater Hall of Fame.[16]
Falecemento
[editar | editar a fonte]Lenya faleceu de cancro en Manhattan en 1981, aos 83 anos. Foi enterrada preto de Weill no Mount Repose Cemetery en Haverstraw, Nova York.[12]
Vida persoal
[editar | editar a fonte]Lenya casou con Weill en 1926 e divorciáronse en 1933, para reconciliarse en setembro de 1935 tras emigrar aos Estados Unidos. Volveron casar en 1937. En 1941, a parella mudouse a unha casa da súa propiedade en New City, Rockland County, Nova York, a aproximadamente 50 km ao norte da cidade de Nova York. Este segundo matrimonio duraou ata a morte de Weill en 1950.[11]
O segundo marido de Lenya foi o editor estadounidense George Davis (1951-1957). Trala morte de Davis en 1957, volveu casar co artista Russell Detwiler en 1962. El era vinte e seis anos máis novo, pero Lenya enviuvou por terceira vez cando Detwiler faleceu en 1969, aos 44 anos.[11]
Legado
[editar | editar a fonte]- En 1956, Louis Armstrong gravou a canción "Mack the Knife", tanto como solo como nun dúo con Lenya.
- A canción de Donovan "Laléna" (1968) foi inspirada por Lenya.[17]
- A obra de Michael Kunze Lenya é sobre a cantante favorita de Brecht, Lotte Lenya.[18]
- En 2007, estreouse en Broadway o musical LoveMusik, baseado na relación de Lenya con Weill. Ela foi interpretada por Donna Murphy.[15]
- É mencionada na canción "Lieder", de Fascinating Aïda e na canción "Dolls", do álbum Shag Tobacco (1995), de Gavin Friday.[19]
Filmografía
[editar | editar a fonte]Ano | Título | Personaxe | Notas |
---|---|---|---|
1931 | The Threepenny Opera | Jenny Diver | |
1961 | The Roman Spring of Mrs. Stone | Contessa Magda Terribili-Gonzales | |
1963 | Desde Rusia con amor | Rosa Klebb | |
1965 | Mutter Courage und ihre Kinder | Nai Coraxe | Telefilme |
1966 | Ten Blocks on the Camino Real | A xitana | Telefilme |
1969 | The Appointment | Emma Valadier | |
1977 | Semi-Tough | Clara Pelf | |
1980 | Mahagonny | Voz |
Notas
[editar | editar a fonte]- ↑ Biography of Kurt Weill, Pickford Prod., Inc (biografía inédita, 20 de abril de 1945) Yale Music Library
- ↑ Obituary Variety, 2 de decembro de 1981.
- ↑ Profile of Lenya/Weill, nytimes.com, 6 de xaneiro de 2013; consultado o 10 de xuño de 2014.
- ↑ "Lotte Lenya discography". Kurt Weill Foundation. Consultado o 26 de abril de 2017.
- ↑ Jackson, Kenneth T. (1995). The Encyclopedia of New York City. The New York Historical Society; Yale University Press. p. 1252. ISBN 0-300-05536-6.
- ↑ "Pinewood Lake website retrieved 10 September 2010". Pinewoodlake.org. Arquivado dende o orixinal o 27 de xullo de 2011. Consultado o 31 de agosto de 2012.
- ↑ Images of America, Trumbull Historical Society, 1997, p. 123
- ↑ Speak Low (when you speak of love): The Letters of Kurt Weill and Lotte Lenya
- ↑ A Southern Life: Letters of Paul Green, 1916–1982, p. 258
- ↑ 10,0 10,1 10,2 10,3 "Lotte Lenya biography". Kurt Weill Foundation. Arquivado dende o orixinal o 25 de abril de 2013. Consultado o 23 de abril de 2013.
- ↑ 11,0 11,1 11,2 11,3 "Lotte Lenya: A Detailed Chronology 1960–1969". Kurt Weill Foundation. Consultado o 7 de febreiro de 2017.
- ↑ 12,0 12,1 12,2 "Lotte Lenya: A Detailed Chronology 1970–1981". Kurt Weill Foundation. Consultado o 7 de febreiro de 2017.
- ↑ "Kurt Weill Foundation for Music". Kurt Weill Foundation. Consultado o 23 de abril de 2013.
- ↑ 14,0 14,1
- Lotte Lenya na IMDb (en inglés).
- ↑ 15,0 15,1 Lotte Lenya na Internet Broadway Database
- ↑ "Theater Hall of Fame Enshrines 51 Artists" (PDF). New York Times. Consultado o 6 de xuño de 2014.
- ↑ Greenwald, Matthew. "Lalena". AllMusic. Consultado o 8 de novembro de 2015.
- ↑ "Michael Kunze: Leyna". Arquivado dende o orixinal o 16 de abril de 2014. Consultado o 16 de abril de 2014.
- ↑ "Shag Tobacco – Lyrics".
Véxase tamén
[editar | editar a fonte]![]() |
Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Lotte Lenya ![]() |
Ligazóns externas
[editar | editar a fonte]- Lotte Lenya Discography The Kurt Weill Foundation for Music.
- FemBio: Lotte Lenya
- Threepenny Opera Off-BroadwayArquivado 30 de marzo de 2010 en Wayback Machine.
- Register of papers of Kurt Weill and Lotte Lenya at Yale University Music Library