ruere
Discretiva
![]() |
ruere dictio est in variis linguis: |
Formae affines
[+/-]Proprietates grammaticales
[+/-]Forma | Persona | Tempus | Vox | Modus | Verbum |
---|---|---|---|---|---|
ruere | secunda singularis | praesens | passiva | imperativus | ruō (ruere) |
ruere | —
|
praesens | activa | infinitivus | ruō |
Appellatio pronuntiatusque
[+/-]API: /ˈruere/ (classice) - Syllabificatio phonetica: ru·e·re — morphologica: ru-ere
Loci
[+/-]C. Plinius Secundus 23-79 | ||||||||||||||||||||||
antiq. | class. | I | II | III | IV | V | VI | VII | VIII | IX | X | XI | XII | XIII | XIV | XV | XVI | XVII | XVIII | XIX | XX | XXI |
Latinitas Romana
[+/-]
- piratae primum coegere mortis periculo in mortem ruere et hiberna experiri maria; nunc idem avaritia cogit. —Naturalis historia Plinii [1][2]
Fontes
- ↑ 1.0 1.1 Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Bibliotheca Augustana: Liber secundus, cap. 47, [125] — ruere
- ↑ 2.0 2.1 Vicicitatio: ruere.