Ch-35 Oeran
Ch-35 | ||
---|---|---|
![]() | ||
Algemeen | ||
Land | ![]() | |
Producent | Bedrijf voor Tactische Raketwapens | |
Type | Antischeepsraket | |
Jaar | 1983–1996 | |
Productiejaren | 1996–heden | |
Platform | Schip, vliegtuig, helikopter, vrachtwagen | |
Gebruikers | Russische marine Indiase marine Vietnamese marine | |
Varianten | Ch-35E (export) Ch-35U (upgrade 2015) | |
Stukprijs | US$ 500.000 (2010) | |
Maten | ||
Diameter | 42 cm | |
Spanwijdte | 1,33 m | |
Lengte | 3,85 m 4,4 m (met booster) | |
Gewicht | 520 kg 610 kg (met booster) | |
Snelheid | 980 km/h | |
Bereik | 130 km 260 km (U) | |
Max. hoogte | 10–15 m (kruisvlucht) 3–5 m (aanval) | |
Specificaties | ||
Aandrijving | Turbofan | |
Sturing | Traagheidsnavigatie, satelliet (U) | |
Geleiding | Doelvolgradar | |
Springkop | 145 kg holle lading |
De Ch-35[1] (Russisch: Х-35) is een Russische antischeepsraket ontwikkeld door Zvezda ten tijde van de Sovjet-Unie. De raket kan gelanceerd worden vanaf een schip, vliegtuig, helikopter of vrachtwagen.
Geschiedenis
[bewerken | brontekst bewerken]De ontwikkeling van de Ch-35 begon al in 1972 maar de opdracht hiertoe werd pas in 1983 gegeven. In 1994 bestelde India de exportversie Ch-35E waarop vaart werd gezet achter de voltooiing. In 1996 werd de India de eerste gebruiker. De Indiase marine installeerde de antischeepsraket op zijn geleide-wapenjagers van de New Delhi-klasse.
De belangrijkste gebruiker werd vanaf 2003 Rusland zelf. Russische korvetten van de Project 1241,1-klasse en Project 12418-klasse werden met de raket uitgerust. De raket is ook inzetbaar vanaf Ka-27- en Ka-28-gevechtshelikopters, MiG-21-, MiG-29SMT-, Soe-30- en Soe-35-gevechtsvliegtuigen en de Tu-142-bommenwerper.[2]
Ook China zou de raket in 2001 besteld hebben.[3] Ook Vietnam schafte in diezelfde periode de raket aan. Dit land ontwikkelde een eigen variant, de VCM-01. In 2019 werd deze voor het eerst publiek getoond. Ook Oekraïne ontwikkelde een eigen verbeterde versie, de Neptun. Die werd in 2015 voorgesteld en was in 2021 operationeel. Verder heeft ook Noord-Korea een eigen variant ontwikkeld genaamd "KN19". Rusland zelf ten slotte ontwikkelde de verbeterde Ch-35U. Deze versie kan ook als kruisraket tegen doelwitten te land ingezet worden.
Beschrijving
[bewerken | brontekst bewerken]De Ch-35 is ontworpen om schepen tot een deplacement van 5000 ton tot zinken te brengen en is vergeleken met andere raketten vrij moeilijk te stoppen omdat hij extreem laag vliegt – circa 4 meter boven het wateroppervlak – en vrij klein is.[2]
Bij afvuren vanaf een vliegtuig is geen hulpraket nodig. Deze versie heeft de NAVO-codenaam "AS-20 Kayak". Anders is wel een hulpraket nodig om op snelheid te komen. De versie voor installatie op marineschepen wordt in Rusland "Oeran" genoemd, heeft de GRAOe-index "3M24" en de NAVO-codenaam "SS-N-25 Switchblade". De versie die op een vrachtwagen wordt gemonteerd voor kustverdediging heet "Bal" met GRAOe-index "3K60" en NAVO-codenaam "SSC-6 Sennight".
De gelijkenis met de Amerikaanse RGM-84/AGM-84 Harpoon heeft de raket de bijnaam Charpoenski opgeleverd.
-
De doelzoekradar van een Ch-35E
-
Ch-35UE
-
Ch-35UE
-
Het "Bal"-lanceervoertuig
-
Lancering vanaf een vrachtwagen
-
De lanceerinrichting op de INS Delhi
- Dit artikel of een eerdere versie ervan is een (gedeeltelijke) vertaling van het artikel Kh-35 op de Engelstalige Wikipedia, dat onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.
- ↑ Nederlandse transliteratie van het Russische Х-35. Alternatieve transliteraties zijn H-35 (ISO 9) en Kh-35 (Engelse transliteratie).
- ↑ a b (en) /(ru) Rosoboronexport, "Aerospace systems export catalogue", p. 123.
- ↑ (en) Kopp, Carlo. 2007. "Precision Guided Munitions in the Region". Air Power Australia. Gearchiveerd op 5 april 2023.