Al op 14-jarige leeftijd tekende Tom Frantzen cartoons voor diverse dag- en weekbladen. Na de wetenschappelijke humaniora twijfelde hij tussen studies architectuur en beeldhouwkunst. Tussen 1972 en 1976 studeerde hij aan de École Nationale d’Architecture et des Arts Visuels Ter Kameren in Brussel, onder het mentorschap van Rik Poot. Hij leerde er de techniek van de verloren was, iets wat weinigen nog beheersen. In 1977 bouwde Frantzen, na een stage bij een Italiaanse gieter, zijn eigen gieterij, die in gebruik bleef tot 1990, waarna hij het gieten uit handen gaf. Hij maakte studiereizen in Frankrijk, Duitsland, Italië en de Verenigde Staten. Frantzen doet het verdere ambachtelijke werk, zoals het boetseren, mouleren, ciseleren en patineren, nog zelf, op zijn thuisbasis in Duisburg.
Zijn stijl, gekenmerkt door fantasie en humor, omschrijft Tom als ‘hedendaagse Vlaamse Fantastiek’. Tom Frantzen integreert utilitaire en mechanische objecten in de composities. De objecten zijn even belangrijk als de geboetseerde elementen. Verleden en toekomst vormen een geheel, mensen worden dieren en omgekeerd.
Hij combineert een ruimtelijke dynamiek met minimalistische en organische vormen.
In zijn publieke kunst legt hij goed geïntegreerde accenten die de bestaande omgeving animeren. Interactiviteit is hierbij een belangrijk gegeven.
Twintig jaar lang werkte hij aan zijn ‘De Paden van de Waaienberg’, een eigen openluchtmuseum, waar natuur en beelden in volledige symbiose zijn.
Kers op zijn artistieke taart is het 14 meter lange beeld: ‘De Opmars van de menselijke Waanzin’.
De beelden van Tom Frantzen zijn veelal doorspekt met humor: ‘de Brusselse Zwanze’ is nooit ver weg. Frantzen maakt er een erezaak van zijn beelden volledig te integreren in de omgeving. Hij is een belangrijke exponent van De Vlaamse Fantastiek.