Charles Michel
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
21 grudnia 1975 |
---|---|
Przewodniczący Rady Europejskiej | |
Okres |
od 1 grudnia 2019 |
Przynależność polityczna | |
Poprzednik | |
Premier Belgii | |
Okres |
od 11 października 2014 |
Przynależność polityczna | |
Poprzednik | |
Następca | |
Minister współpracy na rzecz rozwoju Belgii | |
Okres |
od 21 grudnia 2007 |
Przynależność polityczna | |
Następca | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() |
Charles Michel (ur. 21 grudnia 1975 w Namurze) – belgijski i waloński polityk oraz prawnik. W latach 2007–2011 minister ds. kooperacji, w latach 2011–2014 i w 2019 przewodniczący Ruchu Reformatorskiego, w latach 2014–2019 premier Belgii, od 2019 przewodniczący Rady Europejskiej.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Syn Louisa Michela. Ukończył w 1998 studia prawnicze na Université Libre de Bruxelles (ULB), w tym samym roku w Brukseli rozpoczął praktykę w zawodzie. Kształcił się też na Universiteit van Amsterdam[1]. Od pierwszej połowy lat 90. związany z Partią Reformatorsko-Liberalną, współtworzącą od 2002 Ruch Reformatorski.
Od 1994 do 1999 był radnym prowincji Brabancja Walońska (od 1995 jej wiceprzewodniczącym). W latach 2000–2004 w rządzie Regionu Walońskiego zajmował stanowisko ministra spraw wewnętrznych i komunikacji społecznej. W 2006 został wybrany na burmistrza miasta Wavre[1] (funkcję tę formalnie pełnił przez dwie sześcioletnie kadencje). W 1999, 2003, 2007, 2010, 2014[2] i 2019[3] uzyskiwał mandat posła do federalnej Izby Reprezentantów. 21 grudnia 2007 Guy Verhofstadt powierzył mu tekę ministra współpracy na rzecz rozwoju w swoim przejściowym rządzie krajowym. To samo stanowisko obejmował w trzech kolejnych gabinetach kierowanych przez Yves'a Leterme, Hermana Van Rompuya i ponownie pierwszego z nich. W lutym 2011 odszedł z rządu w związku z objęciem przywództwa w Ruchu Reformatorskim[1][2].
Po wyborach parlamentarnych z 25 maja 2014 w Belgii kolejny raz rozpoczęły się długotrwałe rozmowy mające na celu utworzenie nowego rządu. Charles Michel odgrywał w nich jedną z głównych ról – w czerwcu został informateurem, a w lipcu (obok Krisa Peetersa) jednym z dwóch formateurów[4].
7 października 2014 ostateczne warunki porozumienia uzgodniły Ruch Reformatorski (MR) z Walonii oraz trzy ugrupowania z Flandrii: Chrześcijańscy Demokraci i Flamandowie (CD&V), Nowy Sojusz Flamandzki (N-VA) i Flamandzcy Liberałowie i Demokraci (Open VLD), zawiązując pierwszą od ponad 25 lat koalicję bez udziału socjalistów. Charles Michel został wspólnym kandydatem na premiera[5]. Skład nowego gabinetu ogłoszono 10 października 2014[6]. Następnego dnia zaprzysiężono lidera MR na urzędzie premiera oraz pozostałych członków rządu[7]. W tym samym miesiącu ustąpił ze stanowiska przewodniczącego MR (zastąpił go Olivier Chastel).
8 grudnia 2018 Nowy Sojusz Flamandzki, sprzeciwiając się przyjęciu Światowego Paktu w sprawie Migracji, opuścił koalicję rządową[8]. Następnego dnia Charles Michel dokonał rekonstrukcji rządu, funkcjonującego od tej pory jako trójpartyjny gabinet mniejszościowy[9]. 18 grudnia 2018 podał się do dymisji po tym, jak w parlamencie socjaliści i zieloni wystąpili z inicjatywą wotum nieufności wobec jego rządu[10]. Trzy dni później król Filip po przeprowadzonych konsultacjach przyjął tę rezygnację, powierzając jego gabinetowi dalsze bieżące zarządzanie[11]. W lutym 2019 powrócił na funkcję przewodniczącego partii[12].
2 lipca 2019 dotychczasowy przewodniczący Rady Europejskiej Donald Tusk poinformował, że Charles Michel decyzją RE został wyznaczony na jego następcę na tym stanowisku[13]. Charles Michel złożył w konsekwencji rezygnację ze stanowiska premiera; 27 października 2019 na stanowisku tym zastąpiła go Sophie Wilmès[14]. W listopadzie 2019 zakończył też pełnienie funkcji przewodniczącego MR. 29 listopada Donald Tusk oficjalnie przekazał mu obowiązki przewodniczącego Rady Europejskiej[15].
Jego kadencja na tej funkcji rozpoczęła się 1 grudnia 2019[16]. 24 marca 2022 Rada Europejska ponownie wybrała go na to stanowisko przewodniczącego[17].
Skład rządu
[edytuj | edytuj kod]Do 9 grudnia 2018
[edytuj | edytuj kod]- premier: Charles Michel (MR)
- wicepremier, minister spraw wewnętrznych: Jan Jambon (N-VA)
- wicepremier, minister pracy, gospodarki i ochrony konsumentów: Kris Peeters (CD&V)
- wicepremier, minister rozwoju, agendy cyfrowej, telekomunikacji i poczty: Alexander De Croo (Open VLD)
- wicepremier, minister spraw zagranicznych i europejskich: Didier Reynders (MR)
- minister finansów: Johan Van Overtveldt (N-VA)
- minister obrony i służby cywilnej: Steven Vandeput (N-VA, do 12 listopada 2018), Sander Loones (N-VA, od 12 listopada 2018)
- minister budżetu i loterii narodowej: Hervé Jamar (MR, do 22 września 2015), Sophie Wilmès (MR, od 22 września 2015)
- minister ds. samozatrudnienia, małych i średnich przedsiębiorstw, rolnictwa i integracji społecznej: Willy Borsus (MR, do 28 lipca 2017), Denis Ducarme (MR, od 28 lipca 2017)
- minister ds. emerytur: Daniel Bacquelaine (MR)
- minister ds. mobilności i NMBS: Jacqueline Galant (MR, do 15 kwietnia 2016), François Bellot (MR, od 18 kwietnia 2016)
- minister energii, środowiska i zrównoważonego rozwoju: Marie-Christine Marghem (MR)
- minister sprawiedliwości: Koen Geens (CD&V)
- minister zdrowia i spraw społecznych: Maggie De Block (Open VLD)
- sekretarze stanu: Theo Francken (N-VA), Elke Sleurs (N-VA, do 20 lutego 2017), Pieter De Crem (CD&V), Bart Tommelein (Open VLD, do 29 kwietnia 2016), Philippe De Backer (Open VLD, od 2 maja 2016), Zuhal Demir (N-VA, od 24 lutego 2017)
Od 9 grudnia 2018
[edytuj | edytuj kod]- premier: Charles Michel (MR)
- wicepremier, minister spraw zagranicznych i europejskich oraz obrony: Didier Reynders (MR)
- wicepremier, minister rozwoju i finansów: Alexander De Croo (Open VLD)
- wicepremier: Kris Peeters (CD&V, do 1 lipca 2019), Koen Geens (CD&V, od 2 lipca 2019)
- minister pracy, gospodarki i ochrony konsumentów, przeciwdziałania ubóstwu, osób niepełnosprawnych, równych szans: Kris Peeters (CD&V, do 1 lipca 2019), Wouter Beke (CD&V, od 2 lipca 2019 do 2 października 2019), Nathalie Muylle (CD&V, od 3 października 2019)
- minister sprawiedliwości: Koen Geens (CD&V)
- minister ds. uproszczenia administracji, agendy cyfrowej, telekomunikacji i poczty: Philippe De Backer (Open VLD)
- minister spraw wewnętrznych: Pieter De Crem (CD&V)
- minister zdrowia i spraw społecznych, azylu i migracji: Maggie De Block (Open VLD)
- minister ds. samozatrudnienia, małych i średnich przedsiębiorstw, rolnictwa i integracji społecznej oraz polityki miejskiej: Denis Ducarme (MR)
- minister budżetu i loterii narodowej, polityki naukowej i służby cywilnej: Sophie Wilmès (MR)
- minister ds. emerytur: Daniel Bacquelaine (MR)
- minister ds. mobilności i NMBS: François Bellot (MR)
- minister energii, środowiska i zrównoważonego rozwoju: Marie-Christine Marghem (MR)
Odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Order Księcia Jarosława Mądrego I klasy (Ukraina, 2021)[18]
- Order „Za zasługi” I klasy (Ukraina, 2022)[19]
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c Curriculum vitae na stronie prywatnej. [dostęp 2014-10-11]. (fr.).
- ↑ a b Charles Michel. lachambre.be. [dostęp 2021-05-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-05-22)]. (fr.).
- ↑ Voici les élus qui composent la Chambre. lavenir.net, 27 maja 2019. [dostęp 2024-06-11]. (fr.).
- ↑ Kris Peeters et Charles Michel nommés formateurs du gouvernement fédéral. lalibre.be, 22 lipca 2014. [dostęp 2014-10-11]. (fr.).
- ↑ Belgium agrees to form coalition government. dw.de, 7 października 2014. [dostęp 2014-10-11]. (ang.).
- ↑ Wie is wie in de regering-Michel?. standaard.be, 10 października 2014. [dostęp 2014-10-11]. (niderl.).
- ↑ Regering-Michel I heeft de eed afgelegd. deredactie.be, 11 października 2014. [dostęp 2014-10-11]. (niderl.).
- ↑ Belgia z rządem mniejszościowym. tvn24.pl, 9 grudnia 2018. [dostęp 2018-12-15].
- ↑ Overzicht: dit is de nieuwe Belgische regering. demorgen.be, 9 grudnia 2018. [dostęp 2018-12-15]. (niderl.).
- ↑ Belgian PM Charles Michel resigns after no-confidence motion. theguardian.com, 18 grudnia 2018. [dostęp 2018-12-18]. (ang.).
- ↑ Le Roi Philippe accepte la démission de Charles Michel, la Belgique est officiellement en affaires courantes. rtbf.be, 21 grudnia 2018. [dostęp 2018-12-27]. (fr.).
- ↑ Charles Michel retrouve la présidence du MR. tvcom.be, 18 lutego 2019. [dostęp 2019-03-06]. (fr.).
- ↑ Europese knoop ontward: Charles Michel wordt voorzitter van de Europese Raad. standaard.be, 2 lipca 2019. [dostęp 2019-07-04]. (niderl.).
- ↑ Koning Filip benoemt Sophie Wilmès tot premier. hln.be, 27 października 2019. [dostęp 2019-10-28]. (niderl.).
- ↑ Speech by European Council President Donald Tusk at the handover ceremony with the incoming President Charles Michel. consilium.europa.eu, 29 listopada 2019. [dostęp 2019-11-29]. (ang.).
- ↑ „Będę otwarty na dialog”. Nowy szef Rady Europejskiej rozpoczął kadencję. polskieradio24.pl, 1 grudnia 2019. [dostęp 2022-06-18].
- ↑ Charles Michel ponownie wybrany przewodniczącym Rady Europejskiej. consilium.europa.eu, 24 marca 2022. [dostęp 2022-06-18].
- ↑ УКАЗ ПРЕЗИДЕНТА УКРАЇНИ № 394/2021 Про нагородження Ш. Мішеля орденом князя Ярослава Мудрого. president.gov.ua, 23 sierpnia 2021. [dostęp 2021-08-24]. (ukr.).
- ↑ УКАЗ ПРЕЗИДЕНТА УКРАЇНИ №595/2022 Про відзначення державними нагородами України. president.gov.ua, 23 sierpnia 2022. [dostęp 2022-08-29]. (ukr.).
- Absolwenci i studenci Uniwersytetu Amsterdamskiego
- Absolwenci i studenci Wolnego Uniwersytetu Brukselskiego
- Premierzy Belgii
- Belgijscy ministrowie
- Belgijscy parlamentarzyści
- Belgijscy samorządowcy
- Belgijscy prawnicy
- Politycy Ruchu Reformatorskiego
- Przewodniczący Rady Europejskiej
- Odznaczeni Orderem Księcia Jarosława Mądrego
- Odznaczeni Orderem „Za zasługi” (Ukraina)
- Ludzie urodzeni w Namur
- Urodzeni w 1975