2-3-2W
![]() | |
Producent | |
---|---|
Lata budowy |
1938 |
Układ osi |
2'C2' |
Wymiary | |
Masa służbowa |
138 t[1] |
Masa przyczepna |
64,5 t[1] |
Długość |
16 870 mm |
Wysokość |
4997 mm[2] |
Rozstaw osi skrajnych |
13 155 mm[2] |
Średnica kół napędnych |
2200 mm[1] |
Średnica kół tocznych |
1050 mm |
Napęd | |
Trakcja |
parowa |
Ciśnienie w kotle | |
Powierzchnia ogrzewalna kotła |
248,2 m²[1] |
Powierzchnia przegrzewacza |
119 m²[1] |
Powierzchnia rusztu |
7,04 m²[1] |
Średnica cylindra |
670 mm[1] |
Skok tłoka |
770 mm[1] |
Parametry eksploatacyjne | |
Moc znamionowa |
3400 KM[1] |
Prędkość konstrukcyjna |
180 km/h[1] |
Nacisk osi na szyny |
21,5 t[2] |
Parametry użytkowe | |
Rozstaw szyn |
1520 mm |
2-3-2W (ros. 2-3-2В, numer seryjny 6998) – radziecka doświadczalna lokomotywa parowa dla pociągów ekspresowych, z otuliną aerodynamiczną, zaprojektowana i zbudowana w jednym egzemplarzu w 1938 roku w zakładach kolejowych w Woroszyłowgradzie (obecnie Ługańsku) pod kierownictwem inżyniera D.W. Lwowa.
Projektowanie i budowa
[edytuj | edytuj kod]Parowóz o numerze fabrycznym 6998 został skonstruowany w Woroszyłowgradzkim Zakładzie Budowy Parowozów jako doświadczalna maszyna mająca osiągać wysokie prędkości, do prowadzenia pociągów ekspresowych[3] . Nie miał nadanego oznaczenia kolei, natomiast w literaturze określany jest jako 2-3-2W, od układu osi w notacji rosyjskiej (2-3-2, niemiecki 2'C2') i litery oznaczającej producenta, w odróżnieniu od drugiego powstałego nieco wcześniej parowozu 2-3-2K Zakładów Kołomieńskich[1]. Projekt powstał pod kierownictwem inżyniera D. Lwowa[2]. Prototyp zbudowano w kwietniu 1938 roku[2]. W odróżnieniu od konkurenta, znaczna część elementów konstrukcyjnych, w tym rurki kotłowe i cylindry, była zapożyczona z parowozów serii FD i IS, co ułatwiało eksploatację i naprawy[2]. Konstrukcję starano się zrobić jak najlżejszą, uzyskując m.in. 3,5 tony oszczędności na walczaku kotła wykonanym ze stali podwyższonej wytrzymałości[4]. Również koła o średnicy 2,2 m miały lżejsze pełne tarcze z otworami[1]. Rzucającym się w oczy elementem była otulina aerodynamiczna wokół kotła, w formie cygara, nadająca mu charakterystyczny wygląd[3] . Dla zmniejszenia oporów zastosowano w podwoziu lokomotywy i tendra łożyska toczne[1].
Eksploatacja
[edytuj | edytuj kod]Parowóz został skierowany do eksploatacji w czerwcu 1938 roku w lokomotywowni Słowiańsk Kolei Południowo-Donieckiej i prowadził pociągi pospieszne i ekspresowe ze Słowiańska do Rostowa i Charkowa, o masie 600–850 ton[1]. Na pochyłości 8‰ z pociągiem o masie 850 t rozwijał prędkość 70 km/h[1]. Osiągnął wówczas przebieg około 6 tysięcy km[1]. W lipcu 1938 roku parowóz został przeniesiony na Kolej Oktiabrską, prowadząc pociągi relacji Moskwa – Bołogoje[1]. Rozwinął tam moc 3400 KM, ciągnąc pociąg o masie 900 ton[3] . Ponieważ rozkład jazdy był dostosowany do wolniejszych parowozów SU, parowóz 2-3-2W nie pracował w optymalnym reżimie i okazał się o 15% mniej ekonomiczny[1]. Parowóz nie został skierowany do produkcji, pozostając doświadczalny; nie został też przebadany tak dokładnie jak seria 2-3-2K[3] . Tuż przed II wojną światową planowano rozpocząć ruch pociągów ekspresowych na Kolei Oktiabrskiej, lecz parowozy w tym celu zamierzano zamówić w Zakładach Kołomieńskich; mimo to nie doszło do tego z powodu wybuchu wojny[3] .
Po II wojnie światowej wymieniono w nim kocioł. W kwietniu 1957 roku, ze specjalnym pociągiem, lokomotywa osiągnęła prędkość 175 km/h, co stanowiło ostatni rekord prędkości parowozu w ZSRR[3] .
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Witalij Rakow: Łokomotiwy otieczestwiennych żeleznych dorog 1845-1955. Moskwa: 1995. ISBN 5-277-00821-7. (ros.).
- Witalij Rakow. Poslednij riekord skorosti parowozow. „Tiechnika Mołodioży”. Nr 9/1974, 1974. (ros.).
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Opis lokomotywy (jęz. rosyjski). anovichkov.msk.ru. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-01-02)].
- Dane techniczne lokomotywy (jęz. rosyjski). scado.narod.ru. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-05-16)].
- [1]
- Artykuł o lokomotywach 2-3-3W i 2-3-3K
- Opis i dane techniczne parowozu