Beata Kempa
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
11 lutego 1966 |
---|---|
Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów | |
Okres |
od 16 listopada 2015 |
Przynależność polityczna | |
Poprzednik | |
Następca | |
Minister-członek Rady Ministrów | |
Okres |
od 16 listopada 2015 |
Przynależność polityczna | |
Sekretarz stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości | |
Okres |
od 22 maja 2006 |
Przynależność polityczna | |
![]() |
ⓘBeata Agnieszka Kempa z domu Płonka[1] (ur. 11 lutego 1966 w Sycowie) – polska polityk.
Posłanka na Sejm V, VI, VII i VIII kadencji (2005–2019), w latach 2006–2007 sekretarz stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości, w latach 2015–2019 minister-członek Rady Ministrów w rządach Beaty Szydło oraz Mateusza Morawieckiego, w latach 2015–2017 szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, deputowana do Parlamentu Europejskiego IX kadencji (2019–2024).
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Córka Walentego Płonki, członka PZPR[2], w okresie PRL dyrektora Sycowskich Zakładów Przemysłu Terenowego, oddziału Ligi Obrony Kraju oraz kierownika Wojewódzkiej Spółdzielni Transportu Wiejskiego[3], i Wielisławy[1]. W 1990 ukończyła studia dzienne z zakresu administracji na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Wrocławskiego, a w 2005 studia podyplomowe z pedagogiki prawa, readaptacji, mediacji i negocjacji na Uniwersytecie Opolskim[4][5]. W latach 1998–2005 była radną rady miasta i gminy Syców[4]. Przez kilkanaście lat pracowała jako kurator zawodowy dla dorosłych. W 2002 bezskutecznie ubiegała się o stanowisko burmistrza Sycowa, w 2004 o mandat posła do Parlamentu Europejskiego, otrzymując 5685 głosów.
W 2005 z listy Prawa i Sprawiedliwości została wybrana na posła V kadencji w okręgu wrocławskim. Od 22 maja 2006 do 15 listopada 2007 była sekretarzem stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości.
W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz drugi uzyskała mandat poselski, otrzymując 10 228 głosów[6]. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2009 bezskutecznie ubiegała się o mandat europosła, uzyskując 53 027 głosów.
6 listopada 2009 została wybrana na członka sejmowej komisji śledczej ds. zbadania nielegalnych nacisków na kształt ustawy o grach i zakładach wzajemnych[7]. 4 grudnia 2009 komisja wyłączyła ją w głosowaniu ze swojego składu, a 8 stycznia 2010 Sejm w wyniku głosowania zdecydował o ponownym włączeniu jej w prace komisji. W 2011 decyzją komitetu politycznego PiS została powołana na stanowisko pełnomocnika okręgowego tej partii w Kielcach.
W wyborach do Sejmu w 2011 z powodzeniem ubiegała się o reelekcję, startując jako lider listy w okręgu kieleckim, dostała 70 127 głosów[8]. W Sejmie VII kadencji przystąpiła do klubu parlamentarnego Solidarna Polska, deklarując zamiar pozostania w PiS. Była również kandydatką tego klubu na funkcję wicemarszałka Sejmu, przegrała jednak w ponownym głosowaniu z Wandą Nowicką z klubu Ruchu Palikota[9]. 18 listopada 2011 została wykluczona z Prawa i Sprawiedliwości (uchwała weszła w życie wraz z końcem posiedzenia Sejmu – 1 grudnia 2011). Objęła funkcję wiceprzewodniczącej klubu Solidarna Polska, a na kongresie założycielskim partii o tej nazwie 24 marca 2012 została jej wiceprezesem (na kongresach ugrupowania 14 grudnia 2013 i 9 grudnia 2017 ponownie była wybierana na wiceprezesa). W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014 otwierała listę tej partii w okręgu dolnośląsko-opolskim, otrzymując 20 004 głosy (ugrupowanie nie zdobyło jednak mandatów)[10]. W lipcu 2014 została wiceprzewodniczącą nowo powołanego klubu parlamentarnego Sprawiedliwa Polska, od marca 2015 działającego pod nazwą Zjednoczona Prawica.
W wyborach w 2015 z powodzeniem ubiegała się o poselską reelekcję z listy PiS, powracając do okręgu wrocławskiego i otrzymując w nim 29 877 głosów[11]. 16 listopada tego samego roku powołana na stanowisko ministra bez teki w rządzie Beaty Szydło[12]. Objęła także funkcję szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów[13].
W grudniu 2015 zyskała rozgłos medialny po skierowaniu pisma do prezesa Trybunału Konstytucyjnego Andrzeja Rzeplińskiego, w którym poinformowała go o wstrzymaniu publikacji w Dzienniku Ustaw wyroku z 3 grudnia 2015 w sprawie K 34/15 dotyczącego zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej niektórych przepisów ustawy z 25 czerwca 2015 o Trybunale Konstytucyjnym[14][15]. Był to pierwszy taki przypadek od rozpoczęcia działalności orzeczniczej przez Trybunał Konstytucyjny w 1986[16]. Śledztwo w sprawie przekroczenia uprawnień w związku z zaniechaniem publikacji wyroku wszczął prokurator Prokuratury Okręgowej w Warszawie[17]. Zostało ono umorzone w styczniu 2016 wobec braku znamion przestępstwa (w uzasadnianiu wskazano, że działania szefa KPRM nie miały wpływu na publikację wyroku, gdyż to znajdowało się w zakresie kompetencji premiera)[18].
11 grudnia 2017 objęła stanowisko ministra bez teki w nowo utworzonym rządzie Mateusza Morawieckiego[19], ponownie została też szefem Kancelarii Prezesa Rady Ministrów[20]. 18 grudnia 2017 odwołana z tej funkcji[21]. Pozostała ministrem-członkiem Rady Ministrów odpowiedzialnym za sprawy dotyczące pomocy humanitarnej[22][23]. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2019, startując z listy Prawa i Sprawiedliwości (jako kandydatka Solidarnej Polski, w 2023 przemianowanej na Suwerenną Polskę) w okręgu dolnośląsko-opolskim, otrzymała 209 305 głosów i uzyskała mandat europosłanki IX kadencji[24]. W związku z wyborem do Europarlamentu 3 czerwca 2019 zakończyła pełnienie funkcji ministra[25].
9 listopada 2023 Parlament Europejski uchylił jej immunitet w związku z procesem wytoczonym przez Rafała Gawła (z Ośrodka Monitorowania Zachowań Rasistowskich i Ksenofobicznych)[26], zarzucającego jej przestępstwa rasistowskie na terenie Polski w związku z kampanią wyborczą Prawa i Sprawiedliwości przed wyborami samorządowymi w 2018[26].
W 2024 bezskutecznie kandydowała w kolejnych wyborach europejskich[27].
Wyniki w wyborach ogólnopolskich
[edytuj | edytuj kod]Wybory | Komitet wyborczy | Organ | Okręg | Wynik | |
---|---|---|---|---|---|
2004 | Prawo i Sprawiedliwość | Parlament Europejski VI kadencji | nr 12 | 5685 (0,96%)![]() | |
2005 | Sejm V kadencji | nr 3 | 5378 (1,39%)![]() | ||
2007 | Sejm VI kadencji | 10 228 (1,84%)![]() | |||
2009 | Parlament Europejski VII kadencji | nr 12 | 53 027 (7,48%)![]() | ||
2011 | Sejm VII kadencji | nr 33 | 70 127 (16,20%)![]() | ||
2014 | Solidarna Polska Zbigniewa Ziobro | Parlament Europejski VIII kadencji | nr 12 | 20 004 (3,02%)![]() | |
2015 | Prawo i Sprawiedliwość | Sejm VIII kadencji | nr 3 | 29 877 (5,71%)![]() | |
2019 | Parlament Europejski IX kadencji | nr 12 | 209 305 (15,99%)![]() | ||
2024 | Parlament Europejski X kadencji | 86 395 (7,54%)![]() |
Życie prywatne
[edytuj | edytuj kod]Jest zamężna z Waldemarem, ma córkę Ninę i syna Cezarego[31].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Informacje w BIP IPN. [dostęp 2020-05-21].
- ↑ Anna Dąbrowska, Agnieszka Zagner. Polityka polskich rodzin. „Polityka”, 18 sierpnia 2008. [dostęp 2017-05-06].
- ↑ Dawid Samulski: Odszedł do krainy wiecznych łowów. naszemiasto.pl, 11 marca 2011. [dostęp 2017-05-09].
- ↑ a b Beata Kempa. [w:] Kancelaria Prezesa Rady Ministrów [on-line]. premier.gov.pl. [dostęp 2017-05-30].
- ↑ Strona sejmowa posła VII kadencji. [dostęp 2018-08-13].
- ↑ a b Serwis PKW – Wybory 2007. [dostęp 2015-06-04].
- ↑ Informacje na stronie Sejmu. [dostęp 2015-06-04].
- ↑ a b Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2015-06-04].
- ↑ Nowicka wicemarszałkiem po dogrywce, Kempa odpadła. tvn24.pl, 8 listopada 2011. [dostęp 2020-02-15].
- ↑ a b Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 2015-06-04].
- ↑ a b Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 2015-12-11].
- ↑ M.P. z 2015 r. poz. 1091.
- ↑ Dz.U. z 2015 r. poz. 1912.
- ↑ K 34/15 – pismo KPRM z 10 grudnia 2015 r. dot. publikacji wyroku K 34/15. Trybunał Konstytucyjny, 11 grudnia 2015. [dostęp 2015-12-25].
- ↑ Małgorzata Kryszkiewicz. Spór o publikację, czyli o pietruszkę. „Dziennik Gazeta Prawna”, s. A4, 14 grudnia 2015.
- ↑ Ewa Siedlecka. PiS wygasi Trybunał. „Gazeta Wyborcza”, s. 3, 15 grudnia 2015.
- ↑ Informacja o wszczęciu śledztwa w sprawie przekroczenia uprawnień w związku z zaniechaniem publikacji wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Prokuratura Okręgowa w Warszawie, 17 grudnia 2015. [dostęp 2015-12-29].
- ↑ Informacja o umorzeniu śledztwa w sprawie niedopełnienia obowiązków w związku z zaniechaniem publikacji wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Prokuratura Okręgowa w Warszawie, 7 stycznia 2016. [dostęp 2016-01-09].
- ↑ Powołanie rządu Morawieckiego. tvn24.pl, 11 grudnia 2017. [dostęp 2017-12-11].
- ↑ Dz.U. z 2017 r. poz. 2319.
- ↑ Premier Mateusz Morawiecki przedstawił nowych ministrów w KPRM. premier.gov.pl, 18 grudnia 2017. [dostęp 2017-12-18].
- ↑ Nowe stanowisko Beaty Kempy: minister ds. uchodźców i pomocy humanitarnej. polsatnews.pl, 19 grudnia 2017. [dostęp 2017-12-19].
- ↑ Dz.U. z 2018 r. poz. 46.
- ↑ a b Serwis PKW – Wybory 2019. [dostęp 2019-06-04].
- ↑ Prezydent Andrzej Duda powołał nowych ministrów. prezydent.pl, 4 czerwca 2019. [dostęp 2019-06-04].
- ↑ a b Europosłowie PiS pozbawieni immunitetów. Jest decyzja. onet.pl, 9 listopada 2023. [dostęp 2023-11-09].
- ↑ a b Serwis PKW – Wybory 2024. [dostęp 2024-06-10].
- ↑ Dz.U. z 2004 r. nr 137, poz. 1460
- ↑ Serwis PKW – Wybory 2005. [dostęp 2024-08-07].
- ↑ Serwis PKW – Wybory 2009. [dostęp 2024-08-07].
- ↑ Beata Kempa: „W domu nie mam nic do gadania”. wp.pl, 15 grudnia 2015. [dostęp 2016-10-02].
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Strona sejmowa posła VIII kadencji. [dostęp 2023-03-07].
- Absolwenci Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu Wrocławskiego
- Ludzie urodzeni w Sycowie
- Ministrowie-członkowie Rady Ministrów III Rzeczypospolitej
- Ministrowie spraw wewnętrznych III Rzeczypospolitej
- Politycy Prawa i Sprawiedliwości
- Politycy Suwerennej Polski
- Polscy posłowie do Parlamentu Europejskiego
- Polscy radni rad gmin
- Posłowie z okręgu Kielce
- Posłowie z okręgu Wrocław
- Szefowie Kancelarii Prezesa Rady Ministrów
- Wiceministrowie sprawiedliwości III Rzeczypospolitej
- Urodzeni w 1966
- Posłowie na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej VIII kadencji
- Posłowie na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej VII kadencji
- Posłowie na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej VI kadencji