Ercole Consalvi
Kardynał diakon | ||
![]() | ||
| ||
Kraj działania | ||
---|---|---|
Data i miejsce urodzenia |
8 czerwca 1757 | |
Data i miejsce śmierci |
24 stycznia 1824 | |
Miejsce pochówku | ||
Sekretarz stanu Stolicy Apostolskiej | ||
Okres sprawowania |
1800-1806, 1814-1823 | |
Prefekt Kongregacji Rozkrzewiania Wiary | ||
Okres sprawowania |
1824 | |
Wyznanie | ||
Kościół | ||
Diakonat |
21 grudnia 1801 | |
Kreacja kardynalska |
11 sierpnia 1800 | |
Kościół tytularny |
S. Agata alla Suburra |
Ercole Consalvi (ur. 8 czerwca 1757 w Rzymie, zm. 24 stycznia 1824 tamże[1]) – włoski kardynał.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Pochodził ze szlacheckiej rodziny, był synem markiza Mario Giuseppe Consalviego i hrabiny Claudii Carandini[1]. Po śmierci ojca w 1763 Ercole został oddany pod opiekę wuja, kardynała Andrei Negroniego[1]. Początkowo pobierał naukę w Kolegium Pijarów, a następnie w Seminarium we Frascati, gdzie w 1776 ukończył m.in. teologię i filozofię[2]. W latach 1776–1782 studiował jurysprudencję i historię Kościoła na Papieskiej Akademii Kościelnej, a w 1789 uzyskał tytuł doktora utroque iure na Sapienzy[1].
W czerwcu 1784 rozpoczął pracę w Kurii Rzymskiej, gdzie został referendarzem Najwyższego Trybunału Sygnatury Apostolskiej, następnie był członkiem jednej z Kongregacji, a od marca 1792 został członkiem trybunału Roty Rzymskiej[1]. Współpracował także z komisją wojskową, mającą zapobiec interwencji wojsk francuskich na ziemiach Państwa Kościelnego[2]. Kiedy armia Napoleona wkroczyła do Rzymu i proklamowała Republikę Rzymską, Consalvi został aresztowany w Zamku św. Anioła[2]. Został potem przewieziony do Civitavecchia, następnie do Terraciny, skąd pozwolono mu pojechać do Neapolu, a potem do Florencji, by pozostać przy papieżu[2]. W 1798 zamieszkał w Wenecji, skąd powrócił do Rzymu po dwóch latach[2].
Nowo wybrany papież, Pius VII, 11 sierpnia 1800 kreował Conslviego kardynałem diakonem, nadając mu kościół tytularny S. Agata alla Suburra[3]. Tego samego dnia, Consalvi został nominowany nowym sekretarzem stanu[3]. Jego pierwszą misją była podróż do Paryża, gdzie przybył 20 czerwca 1801 i negocjował konkordat[1]. Po czasochłonnych obradach, osobiście sygnował dokument 15 lipca tego samego roku i dwa tygodnie później powrócił do Rzymu[2]. Konkordat został ratyfikowany 15 sierpnia, przy sprzeciwie większości Kolegium Kardynałów[1]. Od grudnia 1801 do zawieszenia 17 czerwca 1806 pełnił też rolę zastępcy Bibliotekarza Świętego Kościoła Rzymskiego[1].
21 grudnia 1801 przyjął święcenia diakonatu[3]. Kilka dni później został proprefektem Trybunału Sygnatury Łaski, a od 6 września 1805 do 10 maja 1817 był prefektem[1]. Był także prefektem Świętej Konsulty[1]. Podczas podróży Piusa VII do Francji, na koronację Napoleona, Consalvi uzyskał pełne prerogatywy w Państwie Kościelnym[2]. To za jego namową papież sprzeciwił się cesarzowi Francji, do przyłączenia się do blokady kontynentalnej Anglii, co kosztowało Consalviego stanowisko sekretarza stanu (dymisja 17 czerwca 1806)[1]. Po wkroczeniu wojsk napoleońskich do Państwa Kościelnego i aresztowaniu papieża, kardynał także został aresztowany i deportowany do Paryża 20 stycznia 1810[2]. Wykazał tam postawę bezkompromisową wobec cesarza i odmówił udziału w ceremonii ślubnej Bonapartego i Marii Austriaczki, skutkiem czego cesarz "pozbawił" go własności i tytułu kardynalskiego oraz nakazał mu chodzić w zwykłych czarnych szatach[2]. Skazał go także na banicję do Reims (czerwiec 1810), gdzie przebywał z kardynałem Cesare Brancadoro, aż do stycznia 1813[1]. Po uwolnieniu, dołączył do papieża i doradził mu renegocjację konkordatu z Fontainebleau[2]. Pius przystał na tę propozycję i nadał Consalviemu uprawnienia reprezentowania go w sprawach odzyskania ziem Państwa Kościelnego[1]. Po ucieczce Napoleona z Elby, Ercole Consalvi został ponownie uwięziony 27 stycznia 1814 w Béziers, lecz już 2 kwietnia został uwolniony i nieco ponad dwa tygodnie później dołączył do papieża[1]. 17 maja 1814 ponownie został mianowany sekretarzem stanu a także Bibliotekarzem Świętego Kościoła Rzymskiego i obie funkcje pełnił do śmierci Piusa VII, 20 września 1823[1]. Wkrótce po nominacji kardynał udał się do Paryża, lecz nie zdążył na podpisanie traktatu pokojowego i nie udało mu się uzyskać zwrotu eksklaw: Awinionu i Venaissin[2]. Następnie udał się do Londynu, gdzie spotkał się z angielskim ministrem spraw zagranicznych Robertem Stewartem, a potem wyjechał do Wiednia, by wziąć udział w tamtejszym kongresie[1]. Kongres rozpoczął się 2 września 1814 i trwał do 9 czerwca 1815[1]. Consalviemu udało się na nim odzyskać terytoria legackie na południe od rzeki Pad, enklawy w Pontecorvo i Benevento i wymusić na księciu Klemensie von Metternichu wycofanie stamtąd wojsk[1]. Po zakończeniu obrad kongresu, Consalvi powrócił do Rzymu i negocjował zawarcie konkordatów z Bawarią i Sardynią w 1817 oraz z Królestwem Obojga Sycylii w 1818 i Królestwem Prus w 1821[2]. Od lutego 1820, przez roczną kadencję pełnił funkcję kamerlinga Kolegium Kardynałów[1].
Po elekcji Leona XII, kardynał popadł w niełaskę. Lecz po trzech miesiącach, papież doprowadził do zgody i mianował Consalviego prefektem Kongregacji Rozkrzewiania Wiary 13 stycznia 1824[1]. Jedenaście dni później kardynał zmarł w wyniku wysokiej gorączki[1].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u Consalvi, Ercole. The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2013-09-25]. (ang.).
- ↑ a b c d e f g h i j k l Ercole Consalvi. Catholic Encyclopedia. [dostęp 2013-09-25]. (ang.).
- ↑ a b c Ercole Cardinal Consalvi. catholic-hierarchy.org. [dostęp 2013-09-25]. (ang.).
- ISNI: 000000012123033X
- VIAF: 19702643
- ULAN: 500316105
- LCCN: n87872970
- GND: 118521926
- BnF: 12080035r
- SUDOC: 029104955
- SBN: IEIV032419
- NKC: xx0205862
- BNE: XX1231654
- NTA: 070108935
- Open Library: OL2308603A
- PLWABN: 9810670866905606
- NUKAT: n2006126181
- J9U: 987007275365205171
- CONOR: 179945059
- LIH: LNB:C1hx;=B0
- RISM: people/30050628