Gaston Defferre
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
14 września 1910 |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
7 maja 1986 |
Zawód, zajęcie |
polityk, prawnik, samorządowiec |
Partia | |
Odznaczenia | |
![]() |
Gaston Defferre (ur. 14 września 1910 w Marsillargues, zm. 7 maja 1986 w Marsylii[1]) – francuski polityk i samorządowiec, działacz ruchu oporu, deputowany i senator, minister w różnych resortach, długoletni mer Marsylii, kandydat w wyborach prezydenckich.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Z wykształcenia prawnik, studia ukończył na wydziale prawa w Aix-en-Provence[2]. W 1931 podjął praktykę w zawodzie adwokata. W 1933 zaangażował się w działalność polityczną w ramach Francuskiej Sekcji Międzynarodówki Robotniczej (SFIO). W okresie II wojny światowej działał w ruchu oporu. Współtworzył sieć wywiadowczą Réseau Brutus, był członkiem podziemnego kierownictwa socjalistów. Po wyzwoleniu został redaktorem naczelnym gazety „Le Provençal”, stał też przez pewien czas na czele delegacji miejskiej w Marsylii[1].
W latach 1945–1946 zasiadał w pierwszej i drugiej konstytuancie. W 1946 uzyskał mandat deputowanego do Zgromadzenia Narodowego I kadencji IV Republiki. W 1951 i 1956 wybierany na kolejne kadencje[1]. Pełnił także różne funkcje rządowe. Od stycznia do czerwca 1946 był sekretarzem stanu do spraw informacji. Od grudnia 1946 do stycznia 1947 zajmował stanowisko podsekretarza stanu do spraw terytoriów zamorskich. W lipcu 1950 objął urząd ministra marynarki handlowej, który sprawował do lipca 1951. Od lutego 1956 do czerwca 1957 był ministrem terytoriów zamorskich[1]. W 1953 został merem Marsylii, stanowisko to zajmował nieprzerwanie przez 33 lata do czasu swojej śmierci[1].
Był przeciwnikiem przejęcia władzy przez generała Charles’a de Gaulle’a. W 1958, w wyborach do Zgromadzenia Narodowego I kadencji V Republiki, nie utrzymał mandatu poselskiego[1]. W 1959 wszedł w skład Senatu, ponownie wybrany do wyższej izby parlamentu w 1962[3]. Jeszcze w tym samym roku powrócił do Zgromadzenia Narodowego, uzyskując mandat deputowanego II kadencji. W sześciu kolejnych wyborach (1967, 1968, 1973, 1978, 1981 i 1986) z powodzeniem ubiegał się o reelekcję. Był m.in. przewodniczącym frakcji socjalistycznej[1].
W trakcie jednej z debat znieważył gaullistowskiego posła René Ribièrego. Wobec odmowy wycofania obrazy został przez oponenta wyzwany na pojedynek na szpady. Do potyczki doszło 21 kwietnia 1967 – została przerwana po tym, jak Gaston Defferre dwukrotnie zranił przeciwnika. Wydarzenie to zostało określone jako ostatni znany pojedynek o honor w historii Francji[4][5].
Jako przedstawiciel socjalistów Gaston Defferre kandydował w wyborach prezydenckich w 1969. Start ten zakończył się porażką przedstawiciela lewicy, który otrzymał 5,0% głosów (reprezentujący komunistów Jacques Duclos dostał ponad cztery razy więcej głosów)[1][6]. Brał następnie udział w procesie zjednoczenia środowisk socjalistycznych, w wyniku którego powstała Partia Socjalistyczna[1].
W 1981, po objęciu przez François Mitterranda urzędu prezydenta, powrócił w skład rządu. Od maja 1981 do lipca 1984 był ministrem spraw wewnętrznych i decentralizacji w trzech gabinetach Pierre’a Mauroy. Do marca 1983 jednocześnie w dwóch pierwszych rządach tego premiera pełnił funkcję ministra stanu. Od lipca 1984 do marca 1986 był członkiem gabinetu Laurenta Fabiusa jako minister stanu oraz minister planowania regionalnego[7].
Odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]Oficer Legii Honorowej[1].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e f g h i j Gaston Defferre [online], assemblee-nationale.fr [dostęp 2020-11-28] (fr.).
- ↑ Gaston Defferre, [w:] Encyclopædia Britannica [dostęp 2020-11-28] (ang.).
- ↑ Gaston Defferre [online], senat.fr [dostęp 2020-11-28] (fr.).
- ↑ The last sword duel in history, France, 1967 [online], rarehistoricalphotos.com, 8 maja 2019 [dostęp 2020-11-28] (ang.).
- ↑ Aurélie Foulon , Histoire. Defferre-Ribière, le dernier duel pour l’honneur [online], leparisien.fr, 15 kwietnia 2017 [dostęp 2020-11-28] (ang.).
- ↑ Élection présidentielle 1974 [online], france-politique.fr [dostęp 2020-10-08] (fr.).
- ↑ Présidents de la République et Gouvernements sous la Ve République, assemblee-nationale.fr [zarchiwizowane 2017-02-27] (fr.).
- Członkowie francuskiego ruchu oporu
- Francuscy ministrowie (V Republika)
- Francuscy ministrowie spraw wewnętrznych
- Francuscy parlamentarzyści (V Republika)
- Francuscy prawnicy
- Francuscy samorządowcy
- Kandydaci na urząd prezydenta Francji
- Ludzie związani z Marsylią
- Oficerowie Legii Honorowej
- Francuscy redaktorzy naczelni
- Politycy Partii Socjalistycznej (Francja)
- Urodzeni w 1910
- Zmarli w 1986