Gustaw Alef-Bolkowiak
![]() Gustaw Alef-Bolkowiak (trzeci od prawej w drugim od dołu rzędzie), początek sierpnia 1944 | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia |
3 lutego 1916 |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
7 sierpnia 1979 |
Przebieg służby | |
Siły zbrojne |
|
Stanowiska |
dowódca oddziału partyzanckiego |
Główne wojny i bitwy | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Gustaw Alef-Bolkowiak właśc. Alef Gutman, ps. Bolek (ur. 3 lutego 1916 roku w Łomży, zm. 7 sierpnia 1979 w Warszawie) – pułkownik Sił Zbrojnych PRL[1], partyzant Gwardii i Armii Ludowej.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Syn Izaaka. W latach 1934–1938 studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1928 członek Ha-Szomer Ha-Cair, a od 1936 OMS „Życie”. W latach 1936–1938 redaktor w agencji prasowej „Żagos”, a w latach 1938–1939 sekretarz Komitetu Pomocy Uchodźcom z Niemiec w Zbąszyniu. We wrześniu 1939 służył w jednym z batalionów Obrony Narodowej, a następnie udał się na tereny zajęte przez Armię Czerwoną. Kierownik wydziału opałowego w zarządzie miasta, działacz związków zawodowych i agitator podczas „wyborów” do Rady Najwyższej ZSRR. W latach 1940–1941 kierownik państwowej konsultacji prawnej w Kolnie. Sekretarz oddziału związku zawodowego pracowników sądów. Działacz WKP(b), agitator miejscowego komitetu WKP(b). Blisko związany z partyzantką radziecką i NKWD. W czasie okupacji ukończył partyzancką Szkołę Oficerską. Od 1942 walczył w oddziałach GL i AL, zastępca dowódcy batalionu i dowódca oddziału specjalnego. Od lutego 1942 członek PPR, członek Komitetu Dzielnicowego (KD) PPR, dowódca organizacji dzielnicowej GL. Uczestnik kilku akcji, 30 września 1942 został ranny pod Ossą koło Drzewicy. Od stycznia 1943 wydawał w Mińsku Mazowieckim pismo informacyjne Komitetu Okręgowego (KO) PPR Warszawa-Prawa Podmiejska – „Wiadomości Codzienne”, a od kwietnia 1943, przeniesiony na Lubelszczyznę, „Wiadomości” i „Trybunę Ziemi Lubelskiej”. Objął dowództwo nad około stuosobowym oddziałem specjalnym Obwodu II (część oddziału stanowili ocaleni z Holocaustu Żydzi[2]). Uczestnik bitwy pod Amelinem 7 maja 1944 i pod Rąblowem 14 maja. W 1945, jako dowódca oddziału do zadań specjalnych uczestniczył w walkach o Warszawę. Szef Wydziału Personalnego Komendy Głównej Milicji Obywatelskiej.
W 1945 został wyznaczony na stanowisko szefa Oddziału Spraw Zagranicznych Sztabu Generalnego WP. W latach 1946–1947 przeszedł roczny kurs lotniczy w Stanach Zjednoczonych. Od marca 1946 do kwietnia 1948 zastępca attaché wojskowego w Waszyngtonie, od 15 sierpnia 1948 do 15 września 1949 attaché wojskowy w Belgradzie[3]. 16 września 1949 skierowany do dyspozycji Komitetu Centralnego PZPR. W latach 1955–1956 był dyrektorem gabinetu wicepremiera Franciszka Jóźwiaka w Urzędzie Rady Ministrów. W latach 1956–1958 pracował jako przedstawiciel PRL w Międzynarodowej Komisji Nadzoru i Kontroli w Kambodży i Laosie. Od 18 grudnia 1958 do 10 listopada 1964 szef Oddziału Propagandy w Głównym Zarządzie Politycznym WP.
Wziął udział w filmie Claude'a Lanzmanna Shoah, wywiadu udzielał po francusku[4].
Został pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera B32-tuje-20)[5].
Ordery i odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Order Sztandaru Pracy II klasy
- Krzyż Grunwaldu III klasy
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
- Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari
- Krzyż Partyzancki
- Medal za Warszawę 1939–1945
- Medal Zwycięstwa i Wolności 1945
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Czesław Szafran, Przegląd wydarzeń od 1.8 do 30.10.1979 r., Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 1-2 (91-92) z 1980 s. 329.
- ↑ IDEA - ALM : קבוצת פרטיזנים שלחמו בפולין במסגרת המחתרת "ארמיה לודובה" (צבא העם) [online], www.infocenters.co.il [dostęp 2017-11-15] (hebr.).
- ↑ Biuletyn Informacji Publicznej Instytutu Pamięci Narodowej [online], katalog.bip.ipn.gov.pl [dostęp 2019-06-29] (ang.).
- ↑ Gustaw Alef Bolkowiak - Warsaw - Collections Search - United States Holocaust Memorial Museum [online], collections.ushmm.org [dostęp 2019-06-29] (ang.).
- ↑ Wyszukiwarka cmentarna – Warszawskie cmentarze. cmentarzekomunalne.com.pl. [dostęp 2019-11-27].
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Katalog pracowników, funkcjonariuszy, żołnierzy organów bezpieczeństwa państwa [online], bip.ipn.gov.pl [dostęp 2018-03-05] .
- Katalog kierowniczych stanowisk partyjnych i państwowych PRL [online], bip.ipn.gov.pl [dostęp 2018-03-05] .
- Słownik biograficzny działaczy polskiego ruchu robotniczego t. 1, Warszawa 1978.
- Andrzej Krzysztof Kunert: Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939–1945 T.1. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1987, s. 27–28. ISBN 83-211-0758-3.
- Sławomir Cenckiewicz, Długie ramię Moskwy. Wywiad wojskowy Polski Ludowej 1943–1991 (wprowadzenie do syntezy), Poznań 2011.
- Attachés wojskowi PRL
- Członkowie Ha-Szomer Ha-Cair
- Żołnierze Obrony Narodowej w kampanii wrześniowej
- Żołnierze Armii Ludowej
- Oficerowie Gwardii Ludowej
- Pułkownicy ludowego Wojska Polskiego
- Szefowie Oddziałów Głównego Zarządu Politycznego Wojska Polskiego
- Uczestnicy walk o Pragę (1944)
- Oficerowie polityczni ludowego Wojska Polskiego
- Oficerowie wywiadu wojskowego Polski Ludowej
- Politycy PPR
- Działacze PZPR
- Funkcjonariusze Milicji Obywatelskiej
- Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa)
- Odznaczeni Krzyżem Partyzanckim
- Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (Polska Ludowa)
- Odznaczeni Medalem za Warszawę 1939–1945
- Odznaczeni Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy
- Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy II klasy
- Polscy Żydzi
- Ocalali z Zagłady Żydów
- Ludzie urodzeni w Łomży
- Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie
- Urodzeni w 1916
- Zmarli w 1979