Jacek Rostowski
![]() Jacek Rostowski (2020) | |
Pełne imię i nazwisko |
Jan Antony Vincent-Rostowski |
---|---|
Data i miejsce urodzenia |
30 kwietnia 1951 |
Wiceprezes Rady Ministrów | |
Okres |
od 25 lutego 2013 |
Przynależność polityczna | |
Minister finansów | |
Okres |
od 16 listopada 2007 |
Przynależność polityczna | |
Poprzednik | |
Następca |
Jacek Rostowski, właśc. Jan Antony Vincent-Rostowski[1] (ur. 30 kwietnia 1951 w Londynie) – polski i brytyjski ekonomista oraz polityk. W latach 2007–2013 minister finansów, w 2013 wiceprezes Rady Ministrów, poseł na Sejm VII kadencji, w 2015 szef Zespołu Doradców Politycznych Prezesa Rady Ministrów.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Rodzina i dzieciństwo
[edytuj | edytuj kod]Jacek Rostowski pochodzi z rodziny polskich emigrantów pochodzenia żydowskiego[2]. Jest wnukiem Jakuba Rothfelda (Rostowskiego), neurologa, profesora Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie i Polskiego Wydziału Lekarskiego w Edynburgu[3]. Urodził się w Londynie jako syn Jadwigi z domu Orzech (primo voto Vetter) i Romana Rostowskiego, prawnika, początkowo sekretarza i tłumacza premiera Tomasza Arciszewskiego, a później urzędnika kolonialnego Wielkiej Brytanii[2][4].
Jacek Rostowski spędził dzieciństwo w miejscach pracy swojego ojca – w brytyjskich placówkach dyplomatycznych w Kenii, na Mauritiusie i na Seszelach. Posiada obywatelstwo zarówno polskie, jak i brytyjskie. Jest żonaty z Wandą Rostowską, producentką i reżyserką filmową. Ma dwoje dzieci.
Wykształcenie
[edytuj | edytuj kod]Jacek Rostowski uczęszczał do szkoły Westminster w Londynie[5]. Następnie uzyskiwał kolejne tytuły zawodowe:
- 1972: BSc (Bachelor of Science) – International Relations, University College London,
- 1973: MA (Master of Arts) – Economy and History, University College London,
- 1975: MSc (Master of Science) – Economics, London School of Economics and Political Science[6].
Działalność zawodowa i polityczna
[edytuj | edytuj kod]W latach 1988–1995 był wykładowcą w School of Slavonic and East European Studies na University College London. W latach 1992–1995 pracował także w Centre for Economic Performance, London School of Economics and Political Science (LSE). W 1995 został profesorem mianowanym prywatnej uczelni (według amerykańskiego systemu szkolnictwa wyższego) i kierownikiem Katedry Ekonomii na Central European University w Budapeszcie.
W latach 1989–1991 pełnił funkcję doradcy ekonomicznego wicepremiera i ministra finansów Leszka Balcerowicza, a w latach 1997–2001 kierował Radą Makroekonomiczną w Ministerstwie Finansów. Od 2002 do 2004 był doradcą prezesa Narodowego Banku Polskiego. Doradzał również rządowi Federacji Rosyjskiej w sprawach polityki makroekonomicznej. Od 2004 zajmował stanowisko doradcy zarządu Banku Pekao (zawiesił tę działalność, obejmując urząd ministra). Należy do współzałożycieli Centrum Analiz Społeczno-Ekonomicznych (CASE), zasiadał w radzie tej fundacji (zrezygnował po objęciu funkcji ministra).
16 listopada 2007 został ministrem finansów w pierwszym rządzie Donalda Tuska[7]. W okresie pobytu w Wielkiej Brytanii należał do Partii Konserwatywnej. W 2009 złożył wniosek o przyjęcie do Platformy Obywatelskiej[8].
W wyborach parlamentarnych w 2011 z listy PO uzyskał mandat posła VII kadencji w okręgu warszawskim, otrzymując 10 743 głosy[9]. W drugim rządzie Donalda Tuska zachował stanowisko ministra finansów. 25 lutego 2013 powołany nadto na urząd wicepremiera[10].
27 listopada 2013 odwołany przez prezydenta Bronisława Komorowskiego ze stanowisk wicepremiera i ministra finansów[11]. 14 grudnia tego samego roku wybrany na członka zarządu krajowego PO. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014 bezskutecznie ubiegał się o mandat z pierwszego miejsca na liście Platformy Obywatelskiej w województwie kujawsko-pomorskim, uzyskując 32 514 głosów[12].
W styczniu 2015 został członkiem Rady Gospodarczej przy prezesie Rady Ministrów[13], a w lutym 2015 szefem Zespołu Doradców Politycznych Prezesa Rady Ministrów. Był jedną z osób, których prywatne rozmowy zostały nagrane i następnie ujawnione w ramach tzw. afery podsłuchowej. W jej trakcie w czerwcu 2015 premier Ewa Kopacz przyjęła jego dymisję[14]. Jacek Rostowski zrezygnował również z ubiegania się o poselską reelekcję. W 2016 został członkiem zespołu doradców ekonomicznych PO, odchodząc z zarządu krajowego partii[15].
W 2019 kandydował w Wielkiej Brytanii w wyborach europejskich z listy partii Change UK[16], która nie uzyskała żadnych mandatów w PE.
Jest autorem publikacji poświęconych problematyce rozszerzonej Unii Europejskiej, polityce monetarnej, kursowej i transformacji gospodarek postkomunistycznych, w tym książki Macroeconomic Instability in Post-Communist Countries (Oxford University Press, 1998) oraz około 40 artykułów wydanych w zbiorowych publikacjach i czasopismach naukowych[17]. W 2012 uczestniczył w spotkaniu Grupy Bilderberg[18].
Wyróżnienia
[edytuj | edytuj kod]W 2010 otrzymał nagrodę „Krzesło Roku”, przyznaną przez tygodnik „The Warsaw Voice”[19] oraz tytuł najlepszego ministra finansów w Europie, przyznany przez brytyjski miesięcznik „The Banker”[20]. Serwis „Emerging Markets” dwukrotnie wyróżnił go wśród ministrów finansów w Europie Środkowej i Wschodniej (2009 i 2012)[21][22]. W 2013 otrzymał Nagrodę Kisiela w kategorii polityk „za rolę sapera gospodarki”[23].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Dz.U. z 2011 r. nr 218, poz. 1294
- ↑ a b Bianka Mikołajewska: Rostowski: minister z afrykańskiej puszczy. wyborcza.pl, 24 maja 2013. [dostęp 2018-10-04].
- ↑ Ryszard Terlecki, Rothfeld Jakub, [w:] Polski Słownik Biograficzny, tom XXXII (redaktor naczelny Emanuel Rostworowski), Wrocław-Warszawa-Kraków 1990, s. 304–305.
- ↑ Jan Vincent-Rostowski. gazetapodatnika.pl, 27 maja 2008. [dostęp 2013-02-21].
- ↑ Famous OWW. westminster.org.uk. [dostęp 2013-02-21]. (ang.).
- ↑ Curriculum vitae na stronie CASE. [dostęp 2013-02-21]. (ang.).
- ↑ M.P. z 2007 r. nr 87, poz. 947
- ↑ PSL zapłaci na raty?. tvn24.pl, 6 stycznia 2010. [dostęp 2013-02-21].
- ↑ Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2013-02-21].
- ↑ Prezydent dokonał zmian w składzie Rady Ministrów. prezydent.pl, 25 lutego 2013. [dostęp 2013-02-25].
- ↑ M.P. z 2013 r. poz. 1004
- ↑ Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 2014-05-30].
- ↑ Rada Gospodarcza. kprm.gov.pl, 17 stycznia 2015. [dostęp 2015-01-17].
- ↑ Przemysław Malinowski: Dymisje w rządzie Ewy Kopacz. rp.pl, 10 czerwca 2015. [dostęp 2023-12-15].
- ↑ Nowa Platforma – najważniejsze decyzje Rady Krajowej PO. platforma.org, 26 lutego 2016. [dostęp 2016-02-26].
- ↑ Wybory do europarlamentu. Jacek Rostowski kandydatem partii Change UK. polskieradio24.pl, 23 kwietnia 2019. [dostęp 2019-06-01].
- ↑ Jacek Rostowski. Central European University – Department of Economics. [dostęp 2013-02-21]. (ang.).
- ↑ Polacy, którzy obradowali w „tajemniczej” Grupie Bilderberg. onet.pl, 9 czerwca 2015. [dostęp 2018-08-22].
- ↑ Minister finansów Jacek Rostowski laureatem nagrody Krzesło Roku 2009. forsal.pl, 25 lutego 2010. [dostęp 2018-10-04].
- ↑ Jacek Rostowski najlepszym ministrem finansów według „The Banker”. wyborcza.pl, 6 stycznia 2010. [dostęp 2018-10-04].
- ↑ Jacek Rostowski Ministrem Finansów Roku 2012 w Europie Środkowej i Wschodniej. mf.gov.pl, 15 października 2012. [dostęp 2018-10-04].
- ↑ Jacek Rostowski najlepszym ministrem finansów 2012 roku. bankier.pl, 13 października 2012. [dostęp 2013-03-06].
- ↑ Laureaci 2013. kisiel.wprost.pl. [dostęp 2013-12-11].
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Nota biograficzna na stronie Ministerstwa Finansów. [dostęp 2013-02-21].
- Strona sejmowa posła VII kadencji. [dostęp 2013-02-21].
- Absolwenci London School of Economics
- Laureaci Nagrody Kisiela
- Ludzie urodzeni w Londynie
- Ludzie związani z Narodowym Bankiem Polskim
- Ministrowie finansów III Rzeczypospolitej
- Politycy Platformy Obywatelskiej
- Polscy ekonomiści
- Posłowie z okręgu Warszawa
- Polacy pochodzenia żydowskiego
- Wicepremierzy III Rzeczypospolitej
- Urodzeni w 1951
- Posłowie na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej VII kadencji