Joachim (Lewicki)
Joann Lewicki | |
Arcybiskup niżnonowogrodzki i arzamaski | |
![]() | |
Kraj działania | |
---|---|
Data urodzenia |
30 marca 1853 |
Data i miejsce śmierci |
1918/1921 |
Arcybiskup niżnonowogrodzki i arzamaski | |
Okres sprawowania |
1916–1917 |
Wyznanie | |
Kościół | |
Śluby zakonne |
28 czerwca 1893 |
Prezbiterat |
24 czerwca 1880 |
Chirotonia biskupia |
14 stycznia 1896 |
Data konsekracji |
14 stycznia 1896 | ||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|
Miejscowość | |||||||
Miejsce | |||||||
Konsekrator | |||||||
| |||||||
|
Joachim, imię świeckie Joann Joakimowicz Lewicki lub Lewitski (ur. 18 marca?/30 marca 1853, zm. do 1921) – rosyjski biskup prawosławny.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Ukończył seminarium duchowne w Kijowie, a w 1879 także Kijowską Akademię Duchowną, uzyskując tytuł kandydata nauk teologicznych. Został następnie zatrudniony jako wykładowca w seminarium duchownym w Rydze. 24 czerwca 1880, jako mężczyzna żonaty, został wyświęcony na kapłana i skierowany do pracy duszpasterskiej w soborze w Rydze, z zachowaniem stanowiska w seminarium. Od 1883 do 1886 był katechetą w szkole piechoty i junkrów w Rydze oraz w wyższej szkole żeńskiej. W 1886 zmarła jego żona, pozostawiając pod jego opieką trójkę dzieci: dwóch synów (Nikołaja i Aleksandra) oraz córkę, która również szybko zmarła[1].
28 czerwca 1893 złożył wieczyste śluby mnisze, przyjmując imię Joachim. Następnie dnia został podniesiony do godności archimandryty i mianowany rektorem seminarium duchownego w Rydze[1].
14 stycznia 1896 w soborze św. Izaaka w Petersburgu miała miejsce jego chirotonia na biskupa bałtskiego, wikariusza eparchii kamieniecko-podolskiej. Po roku został przeniesiony do eparchii wileńskiej i litewskiej jako biskup pomocniczy z tytułem biskupa brzeskiego. Następnie od 1900 do 1903 był ordynariuszem eparchii grodzieńskiej, zaś od 1903 do 1910 – orenburskiej. W 1910 został arcybiskupem niżnonowogrodzkim i arzamaskim, zaś w 1916 podniesiono go do godności arcybiskupiej[1].
Udzielał się w rosyjskim ruchu nacjonalistycznym, wspierając działalność wyznającego podobne poglądy gubernatora niżnonogrodzkiego A. Chwostowa. Miał znaczący wkład w zwycięstwie miejscowej prawicy w wyborach do IV Dumy Państwowej. Jeszcze w Orenburgu podjął działalność w Czarnej Sotni i kontynuował ją w Niżnym Nowogrodzie[2].
Uczestniczył w Soborze Lokalny Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego w latach 1917–1918. Po rewolucji lutowej nowe władze Rosji zmusiły go do złożenia rezygnacji z katedry i zabroniły mu wjazdu do Niżnego Nowogrodu[2]. Tym samym w czasie trwania soboru został przeniesiony w stan spoczynku, jednak na mocy specjalnej decyzji soboru kontynuował udział w obradach na zasadach równych z ordynariuszami eparchii. Po zakończeniu obrad został przełożonym monasteru Nowe Jeruzalem, jednak jeszcze w tym samym roku opuścił Moskwę i zamieszkał na Krymie, gdzie żył już jego syn[1].
Okoliczności śmierci duchownego budzą kontrowersje. Według jednej z wersji został zabity przez nieznanych sprawców, którzy napadli na daczę jego syna pod Sewastopolem w celach rabunkowych[2]. Według innej wersji został rozstrzelany na Krymie przez bolszewików po zajęciu półwyspu, w końcowej fazie wojny domowej w Rosji[3]. Trzecia wersja, jakoby został powieszony na królewskich wrotach ikonostasu soboru w Sewastopolu w 1918, jest współcześnie traktowana jako mało prawdopodobna[4].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d Архиереи [online], www.ortho-rus.ru [dostęp 2016-01-17] [zarchiwizowane z adresu 2012-12-21] .
- ↑ a b c БИОГРАФИЧЕСКИЙ УКАЗАТЕЛЬ
- ↑ W. Cypin, Istorija Russkoj Cerkwi, rozdz. II. [dostęp 2011-07-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-07-30)].
- ↑ Joakim [w:] Prawosławnaja Encikłopedija, t. XXIII, Cerkowno-naucznyj centr „Prawosławnaja Encikłopedija”, Moskwa 2010, ISBN 978-5-89572-042-4, s. 154