Köpenick
Dzielnica Berlina | |||||
![]() | |||||
| |||||
Państwo | |||||
---|---|---|---|---|---|
Miasto | |||||
Okręg administracyjny | |||||
W granicach Berlina |
1 października 1920 | ||||
Powierzchnia |
34,92 km² | ||||
Populacja (31 sierpnia 2013) • liczba ludności |
| ||||
• gęstość |
1730 os./km² | ||||
Strefa numeracyjna |
030 | ||||
Tablice rejestracyjne |
B | ||||
Położenie na mapie okręgu![]() | |||||
52°26′N 13°34′E/52,433333 13,566667 |
Köpenick, Berlin-Köpenick – dzielnica (Ortsteil) Berlina w okręgu administracyjnym Treptow-Köpenick. Od 1 października 1920 w granicach miasta. Od około 1232 do 30 września 1920 samodzielne miasto. Leży na południowym brzegu jeziora Müggelsee, na wyspie u ujścia rzeki Dahme do Sprewy.
Znajduje się tutaj ratusz, kościół św. Wawrzyńca oraz zamek Köpenick.
Toponimia
[edytuj | edytuj kod]Nazwa dzielnicy jest pochodzenia słowiańskiego, rekonstruowane połabskie Kop'nik pochodzi z prasłow. kopa czyli pagórek bądź wzniesienie[1]. W języku polskim oddawana jako Kopnik[2], Kopanica lub Kopanik[3].
Historia
[edytuj | edytuj kod]Początkowo Kopnik był grodem słowiańskim znajdującym się na terytorium plemienia Sprewian. Badania archeologiczne stwierdziły, że gród wzniesiono na początku IX wieku, który po zniszczeniu został w końcu X wieku rozbudowany. W XII wieku był siedzibą władcy słowiańskiego księcia Jaksy z Kopanicy. W 1200 roku zdobyty przez margrabiów miśnieńskich Wettynów, a następnie przeszedł w ręce brandenburskie. Brandenburczycy w miejsce grodu słowiańskiego zbudowali niewielki gródek. Na początku XIII wieku na północ od niego rozwinęła się osada miejska. W roku 1906 miasto przeszło do historii za sprawą szewca Wilhelma Voigta, zwanego później Kapitanem z Köpenick. W 1920 Köpenick włączono do Berlina.
Galeria
[edytuj | edytuj kod]-
Dziedziniec ratusza w Köpenick
-
Zamek Köpenick
-
Pomnik Wilhelma Voigta przed ratuszem w Köpenick
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Gerhard Schlimpert, Brandenburgisches Namenbuch, Teil III: Die Ortsnamen des Teltow, Weimar 1972, s. 111.
- ↑ Lech Leciejewicz: Słowianie zachodni : z dziejów tworzenia się średniowiecznej Europy. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1989, s. 217. ISBN 83-04-02690-2.
- ↑ Wielka encyklopedia powszechna PWN, tom 6, Warszawa 1965, s. 28.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Amt für Statistik Berlin-Brandenburg, Poczdam