Lawrence Alloway
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Zawód, zajęcie |
krytyk sztuki, kurator, wykładowca |
Narodowość |
brytyjsko-amerykańska |
Alma Mater |
University of London (nieukończone) |
Małżeństwo |
Lawrence Reginald Alloway (ur. 17 września 1926 w Wimbledonie, zm. 2 stycznia 1990 w Nowym Jorku) – amerykański krytyk sztuki i kurator pochodzenia angielskiego, uważany za twórcę terminu pop-art.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się w 1926 roku w Wimbledonie w rodzinie sprzedawcy książek. W dzieciństwie chorował na gruźlicę, co ograniczyło jego edukację. Uczęszczał na wieczorowe kursy historii sztuki prowadzone na University of London, ale nigdy formalnie nie ukończył studiów[1]. Interesowało go przedstawianie sztuki szerokiej publiczności, prowadził wykłady dla słuchaczy Stowarzyszenia Edukacji Robotniczej (Workers' Educational Association)[2].
W latach 1954–1957 był dyrektorem Instytutu Sztuki Współczesnej (Institute of Contemporary Arts) w Londynie. W 1958 roku uzyskał stypendium pozwalające mu studiować sztukę amerykańską w Stanach Zjednoczonych. W 1961 roku zdecydował się przenieść, wraz z żoną malarką Sylvią Sleigh, na stałe do tego kraju. Później uzyskał amerykańskie obywatelstwo. W latach 1962–1966 był kuratorem w Muzeum Guggenheima w Nowym Jorku. Zakończył tam pracę po konflikcie z dyrektorem tej placówki Thomasem Messerem, dotyczącym przygotowania amerykańskiej wystawy na Biennale w Wenecji[2].
W latach 1968–1981 Alloway publikował recenzje sztuki w tygodniku „The Nation”, był także redaktorem miesięcznika „Artforum” (1971–1976)[1]. Od 1968 do 1981 roku wykładał historię sztuki na Stony Brook University[2].
Od 1981 roku z powodu zaburzeń neurologicznych poruszał się na wózku inwalidzkim. Zmarł 2 stycznia 1990, przyczyną śmierci było nagłe zatrzymanie krążenia[2].
Twórczość
[edytuj | edytuj kod]W lutym 1958 roku w czasopiśmie Architectural Design opublikowany został esej Lawrence'a Allowaya zatytułowany The Arts and the Mass Media. Alloway polemizuje w nim z Clementem Greenbergiem, który w artykule Avant-Garde and Kitsch przedstawił koncepcję dychotomii sztuki wysokiej i kiczu. Alloway nie zgadzał się z tą sprzecznością, twierdząc, że w sztuce popularnej funkcjonuje ciągłość od danych do fantazji (there is in popular art a continuum from data to fantasy)[1]. Określenia pop-art używał do charakteryzowania prac młodych artystów zajmujących się dobrami konsumenckimi[2]. W późniejszym czasie określenie pop-art było używane raczej jako „sztuka przedstawiająca kulturę popularną”, niż „sztuka kultury popularnej”[1].
Był autorem kilku zbiorów esejów, a także monografii poświęconej twórczości Roya Lichtensteina. Wydał też książki dotyczące historii Biennale w Wenecji oraz przemocy w amerykańskich filmach[1][2].
Wybrane publikacje
[edytuj | edytuj kod]- The Venice Biennale, 1895–1968; from salon to goldfish bowl (1968)
- Violent America: the movies, 1946–1964 (1971)
- American pop art (1974)
- Topics in American art since 1945 (1975)
- Roy Lichtenstein (1983)
- Network: art and the complex present (1984)
- Modern dreams: the rise and fall and rise of pop (1988)
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e Lawrence Alloway, [w:] Encyclopædia Britannica [dostęp 2020-07-19] (ang.).
- ↑ a b c d e f Lawrence Alloway Is Dead at 63; Art Historian, Curator and Critic. [w:] The New York Times [on-line]. s. 1990-01-03. [dostęp 2020-07-19]. (ang.).
- ISNI: 000000011467109X
- VIAF: 7498104
- ULAN: 500346921
- LCCN: n50021050
- GND: 130316075
- NDL: 00462197
- LIBRIS: 64jmqjrq558jtn5
- BnF: 12525345q
- SUDOC: 034503463
- NKC: ola2002113842
- NTA: 072115726
- BIBSYS: 90170796
- CiNii: DA02299143
- Open Library: OL138006A
- PLWABN: 9810531370005606
- NUKAT: n98010287
- J9U: 987007257496805171
- PTBNP: 79424
- CANTIC: a11130623
- KRNLK: KAC201104104