Peggy Glanville-Hicks
![]() Peggy Glanville-Hicks, 1948 | |
Data i miejsce urodzenia |
29 grudnia 1912 |
---|---|
Pochodzenie | |
Data i miejsce śmierci |
25 czerwca 1990 |
Gatunki | |
Zawód | |
Strona internetowa |
Peggy Glanville-Hicks (ur. 29 grudnia 1912 w Melbourne[1][2][3], zm. 25 czerwca 1990 w Sydney[2][3]) – australijska kompozytorka.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]W 1927 roku podjęła studia u Fritza Harta w konserwatorium w Melbourne[1][2]. W 1931 roku uzyskała stypendium i wyjechała na dalsze studia do Royal College of Music w Londynie, gdzie do grona jej nauczycieli należeli Ralph Vaughan Williams (kompozycja), Arthur Benjamin (fortepian), Gordon Jacob (orkiestracja) oraz Constant Lambert i Malcolm Sargent (dyrygentura)[1][2][3]. W latach 1936–1938 uczyła się u Nadii Boulanger w Paryżu i u Egona Wellesza w Wiedniu[1][2][3]. W 1939 roku wyjechała do Stanów Zjednoczonych, w 1948 roku otrzymała obywatelstwo amerykańskie[1]. W latach 1948–1958 pisywała krytyki muzyczne do „New York Herald Tribune”[1][2][3]. Od 1952 roku była dyrygentem Composers’ Forum przy Columbia University[1]. Propagowała muzykę współczesną i organizowała koncerty, na których ją wykonywano[1]. W 1956 i 1958 roku otrzymała stypendium Fundacji Pamięci Johna Simona Guggenheima[2], a w 1960 roku stypendium Fulbrighta[1]. Prowadziła badania nad muzyką regionu Morza Egejskiego oraz Środkowego i Dalekiego Wschodu[1]. Od 1959 do 1976 roku mieszkała w Atenach, później wróciła do Australii[2]. W 1969 roku straciła wzrok[3].
W latach 1938–1948 jej mężem był kompozytor Stanley Bate[1]. W 1940 roku wspólnie z nim założyła zespół Les Trois Arts, w którym była menadżerem i dyrygentem[1].
Twórczość
[edytuj | edytuj kod]W swojej twórczości łączyła współczesne środki techniczne z elementami muzyki orientalnej i egzotycznej[1][3]. Za podstawowe czynniki formotwórcze uważała rytmikę i melodykę, harmonii przypisując znaczenie drugorzędne[1]. Często stosowała zredukowane obsady orkiestrowe, także w dziełach scenicznych[1]. W okresie pobytu w Grecji wprowadziła do swojej muzyki elementy archaizacji, nawiązujące do melodii starogreckich[1].
Wybrane kompozycje
[edytuj | edytuj kod](na podstawie materiałów źródłowych[1][2])
Utwory orkiestrowe
- Meditation (1933)
- 2 sinfonietty (I 1934, II 1938)
- Koncert fortepianowy (1936)
- Koncert fletowy (1937)
- Prelude and Scherzo (1937)
- Sinfonia da Pacifica (1952–1953)
- 3 Gymnopédies na obój, czelestę, harfę i orkiestrę smyczkową (1953)
- Estruscan Concerto na fortepian i orkiestrę kameralną (1954)
- Concerto Romantico na altówkę i orkiestrę (1956)
- Tapestry (1958)
- Drama na klarnet, trąbkę, fortepian, 3 perkusje i orkiestrę smyczkową (1966)
Utwory kameralne
- Kwartet smyczkowy (1937)
- Sonatina na flet prosty altowy lub flet i fortepian (1939)
- Concerto da Camera na flet, klarnet, fagot i fortepian (1946)
- Sonata na harfę, flet i róg (1950)
- Sonata na harfę solo (1950–1951)
- Sonata na fortepian i perkusję (1951)
- Concertina Antico na harfę i kwartet smyczkowy (1955)
- Musica Antiqua na 2 flety, harfę, marimbę, kotły i 2 perkusje (1957)
- Prelude and Presto na tradycyjne instrumenty Indian północnoamerykańskich (1957)
- Girondelle for Giraffes na 6 instrumentów (1978)
Utwory wokalno-instrumentalne
- Pastoral na chór żeński i klarnet lub rożek angielski (1932–1933)
- Poem na chór i orkiestrę (1933)
- In Midwood Silence na sopran, obój i kwartet smyczkowy (1935)
- Song in Summer na chór i orkiestrę (1935)
- Choral Suite na chór żeński, obój i smyczki (1937)
- Profiles from China na tenora i orkiestrę kameralną (1945)
- Aria Concertante na tenora, chór żeński, obój, fortepian i gong (1945)
- Dance Cantata na tenora, recytatora, chór mówiony i orkiestrę (1947)
- Thomsoniana na tenora lub sopran, flet, róg, fortepian i kwartet smyczkowy (1949)
- Letters from Morocco na tenora i orkiestrę (1952)
Opery
- Caedmon (1933)
- The Transposed Heads (1952–1953, wyst. Louisville 1954)
- The Glittering Gate (1957, wyst. Nowy Jork 1959)
- Nausicaa (1959–1960, wyst. Ateny 1961)
- Carlos Among the Candles (1962)
- Sappho (1963)
- Beckett (1989–1990)
Balety
- Hylas and the Nymphs (1935)
- Postman’s Knock (1938)
- Killer-of-Enemies (1946)
- The Masque of the Wild Man (wyst. Spoleto 1958)
- Triad (wyst. Spoleto 1958)
- Saul and the Witch of Endor (wyk. CBS 1959)
- A Season in Hell (1965, wyst. Nowy Jork 1967)
- Tragic Celebration: Jephthah’s Daughter (wyk. CBS 1966)
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e f g h i j k l m n o p q Encyklopedia Muzyczna PWM. T. 3. Część biograficzna efg. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1987, s. 317. ISBN 83-224-0344-5.
- ↑ a b c d e f g h i Baker’s Biographical Dictionary of Musicians. T. Volume 2 Conf–Gysi. New York: Schirmer Books, 2001, s. 1289. ISBN 0-02-865527-3.
- ↑ a b c d e f g The Harvard Biographical Dictionary of Music. Cambridge: Harvard University Press, 1996, s. 313. ISBN 0-674-37299-9.