Przewoźnik drogowy
Przewoźnik drogowy – w polskim systemie prawnym przedsiębiorca uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego[1].
Zagraniczny przewoźnik drogowy to zagraniczny przedsiębiorca uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego na podstawie przepisów obowiązujących w państwie, w którym znajduje się jego siedziba[1].
Przewoźnikiem drogowym może być osoba fizyczna wykonująca działalność gospodarczą lub większe przedsiębiorstwo transportowe, zajmujące się transportem drogowym[2].
Wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego wymaga w Polsce uzyskania zezwolenia, wydawanego przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego lub odpowiedni do zakresu terytorialnego działalności organ samorządu terytorialnego[1].
Prowadzenie działalności przewozowej wymaga uzyskania licencji[1] oraz stosownych zezwoleń na prowadzenie określonych linii komunikacyjnych[1].
Rynek przewoźników drogowych w Polsce
[edytuj | edytuj kod]Do 1989 roku monopol na przewozy pasażerskie i spedycję w PRL posiadała Państwowa Komunikacja Samochodowa oraz (w niewielkim stopniu) transport branżowy i spółdzielczy[3].
Dostęp przedsiębiorców do nieskrępowanego świadczenia usług transportowych umożliwiono ustawą Wilczka z 1989 roku, wprowadzającą swobodę działalności gospodarczej[3].
Dostęp do rynku usług transportowych uregulowano w latach: 1998 (zezwolenia), 2000 (Świadectwa kwalifikacji zawodowej) i 2002 (certyfikat kompetencji zawodowych zamiast świadectw, licencje przewoźników)[3].
Pojęcie przewoźnika drogowego i operatora publicznego transportu zbiorowego
[edytuj | edytuj kod]W 2010 roku polską ustawą o publicznym transporcie zbiorowym zgodnie z prawem wspólnotowym Unii Europejskiej odróżniono podmioty gospodarcze realizujące przewozy o charakterze użyteczności publicznej zlecone i finansowane przez administrację rządową lub samorządową (organizatorów) – są to operatorzy – od przewoźników, którymi zgodnie z ustawą są przedsiębiorcy prowadzący linie komunikacyjne na własny rachunek i ryzyko, tj. na zasadach komercyjnych[3].
Ten sam podmiot może być jednak na jednym rynku operatorem (np. wybranym w przetargu dla danej gminy), a na innych rynkach przewoźnikiem funkcjonującym komercyjnie.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e Dz.U. z 2024 r. poz. 728.
- ↑ Starowicz (red.) 2011 ↓, s. 13.
- ↑ a b c d Taylor i Ciechański 2017 ↓, s. 99–107.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2024 r. poz. 728).
- Starowicz Wiesław (red.). „Zeszyty naukowo-techniczne Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Komunikacji Rzeczpospolitej Polskiej oddział w Krakowie. Seria: Monografie. Nr 20”. zeszyt 156 (wydanie VI /zmienione i uzupełnione/), kwiecień 2011. Kraków: Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Komunikacji Rzeczpospolitej Polskiej oddział w Krakowie. ISSN 1231-1955.
- Zbigniew Taylor, Ariel Ciechański. Deregulacja i przekształcenia przedsiębiorstw transportu lądowego w Polsce na tle polityki spójności UE.. „Prace Geograficzne”. 257 (2017), s. 99–107. Instytut Geografii i Przestrzennego Zagospodarowania Polskiej Akademii Nauk. ISBN 978-83-61590-74-3.