Talia (muza)
bogini muza komedii | |
![]() Talia, muza komedii, marmurowa kopia rzymska z II wieku n.e. według oryginału greckiego, Muzeum Pio-Clementino (Muzea Watykańskie) | |
Inne imiona |
Taleja |
---|---|
Występowanie | |
Atrybuty |
maska komiczna, wieniec z bluszczu |
Siedziba | |
Rodzina | |
Ojciec | |
Matka | |
Rodzeństwo |
Erato, |
Talia (także Taleja, „Rozkoszna”; gr. Θάλεια Tháleia ‘kwitnąca’, łac. Thalia, Thalea) – w mitologii greckiej muza komedii[a][1].
Uchodziła za córkę boga Zeusa i tytanidy Mnemosyne oraz za siostrę: Erato, Euterpe, Kalliope, Klio, Melpomene, Polihymnii, Terpsychory i Uranii, a także za matkę korybantów[1][2][3].
Była jedną spośród dziewięciu muz olimpijskich (przebywały na Olimpie), które należały do orszaku Apollina (Apollon Musagetes), ich przewodnika[4][5][6]. Wraz ze swoimi siostrami uświetniała śpiewem biesiady bosko-ludzkie (m.in. zaślubiny Tetydy i Peleusa oraz Harmonii i Kadmosa), a także uczty olimpijskie samych bogów[1][4].
W sztuce przedstawiana jest zwykle jako kobieta z maską komiczną i wieńcem z bluszczu na głowie – atrybutami symbolizującymi dziedzinę sztuki, której patronowała[1][5][7][8].
Imieniem muzy nazwano jedną z planetoid – (23) Thalia oraz festiwal teatralny odbywający się każdego roku w Tarnowie – Ogólnopolski Festiwal Komedii „Talia”[9].
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Uwagi
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Zadanie (rola) jakie Talii wyznaczono ostatecznie w późnym okresie starożytności.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d Wyżyna olimpijska. W: Zygmunt Kubiak: Mitologia Greków i Rzymian. Warszawa: Świat Książki, 2003, s. 145–147. ISBN 83-7391-077-8.
- ↑ Vojtech Zamarovský: Bohovia a hrdinovia antických bájí. Bratislava: Perfekt a.s., 1998, s. 420. ISBN 80-8046-098-1. (słow.).; polskie wydanie: Bogowie i herosi mitologii greckiej i rzymskiej (Encyklopedia mitologii antycznej, Słownik mitologii greckiej i rzymskiej).
- ↑ Pierre Grimal: Słownik mitologii greckiej i rzymskiej. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 2008, s. 332. ISBN 83-04-04673-3.
- ↑ a b Pierre Grimal , Słownik mitologii greckiej i rzymskiej, Jerzy Łanowski (red.), Maria Bronarska (tłum.), Wrocław [etc.]: Zakład Narodowy im. Ossolińskich. Wydawnictwo, 2008, s. 241–242, ISBN 978-83-04-04673-3, OCLC 297685612 .
- ↑ a b Mity o bogach. W: Michał Pietrzykowski: Mitologia starożytnej Grecji. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1979, s. 163–164. ISBN 83-221-0111-2.
- ↑ Oskar Seyffert: Dictionary of Classical Antiquities, 1894, s. 404: Musagetes. ancientlibrary.com. [dostęp 2011-03-24]. (ang.).
- ↑ Vojtech Zamarovský, op.cit., s. 294. ISBN 80-8046-098-1.
- ↑ Bogowie olimpijscy. W: Jan Parandowski: Mitologia. Wierzenia i podania Greków i Rzymian. Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 1989, s. 53–54. ISBN 83-210-0677-9.
- ↑ O teatrze. teatr.tarnow.pl. [dostęp 2010-02-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-04-18)].
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Aaron J. Atsma: Thaleia. theoi.com. [dostęp 2010-01-11]. (ang.).
- Thalia. mythindex.com. [dostęp 2010-01-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-04-23)]. (ang.).
- Hezjod: Narodziny bogów (Theogonia); Prace i dni; Tarcza. Warszawa: Prószyński i S-ka, 1999. ISBN 83-7255-040-9.
- Władysław Kopaliński: Słownik mitów i tradycji kultury. Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2003, s. 1295. ISBN 83-7399-022-4.
- Mała encyklopedia kultury antycznej. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1990, s. 724. ISBN 83-01-03529-3.
- Carlos Parada: Thalia2 (Muses). maicar.com. [dostęp 2010-11-12]. (ang.).
- Oskar Seyffert: Dictionary of Classical Antiquities, 1894, s. 405: Muses. ancientlibrary.com. [dostęp 2011-03-24]. (ang.).
- William Smith: A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology: Thaleia. perseus.tufts.edu. [dostęp 2012-05-05]. (ang.).
- Harry Thurston Peck: Harpers Dictionary of Classical Antiquities, 1898: Thalia. perseus.tufts.edu. [dostęp 2012-05-05]. (ang.).