Włodzimierz Janiurek
Data i miejsce urodzenia |
21 września 1924 |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
22 lipca 2011 |
Ambasador PRL w Czechosłowacji | |
Okres |
od 8 grudnia 1965 |
Przynależność polityczna | |
Poprzednik | |
Następca | |
Rzecznik prasowy Rządu PRL | |
Okres |
od 3 marca 1971 |
Przynależność polityczna | |
Następca | |
Ambasador PRL w Meksyku | |
Okres |
od 15 lipca 1980 |
Poprzednik | |
Następca | |
Poseł na Sejm PRL II, III i IV kadencji | |
Okres |
od 1957 |
Przynależność polityczna | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Włodzimierz Janiurek (ur. 21 września 1924 w Chorzowie, zm. 22 lipca 2011 w Łodzi) – polski dziennikarz, polityk, dyplomata, w latach 1971–1980 rzecznik rządów Piotra Jaroszewicza i Edwarda Babiucha. Poseł na Sejm PRL II, III i IV kadencji.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Był synem Stefana (urzędnika spółki Skarboferm) i Heleny ze Sroków. Przed wybuchem II wojny światowej ukończył trzy klasy Gimnazjum Państwowego nr 868 im. św. Stanisława Kostki w Chorzowie. W listopadzie 1939 wywieziono go na roboty przymusowe do Niemiec, z których zbiegł. Od października 1940 do stycznia 1945 był zatrudniony w hurtowniach żywności oraz jako szofer w Chorzowie, po czym został wcielony przymusowo do Wehrmachtu i przerzucony na front zachodni pod granicę holenderską, skąd po dwóch miesiącach zdezerterował do oddziałów British Army, a następnie przebywał przez rok w brytyjskich obozach jenieckich w Belgii (kolejno w La Hulpe i Vilvoorde). Do Polski powrócił w kwietniu 1946. W następnym miesiącu wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej i podjął pracę w redakcji „Trybuny Robotniczej”, gdzie jako redaktor i kierownik działu zatrudniony był do października 1949. Od 1946 do 1951 był członkiem Związku Zawodowego Dziennikarzy RP, w latach 1951–1982 Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich, a od 1982 Stowarzyszenia Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej.
Od 1948 należał do współtworzonej przez PPR Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Zdał maturę w Liceum im. Adama Mickiewicza w Katowicach, następnie ukończył jednoroczny kurs dziennikarski przy Związku Zawodowym Dziennikarzy w Warszawie. Od października 1949 do lipca 1951 był słuchaczem Szkoły Partyjnej przy KC PZPR w Warszawie, uzyskał wyższe wykształcenie dziennikarskie. Od sierpnia 1951 do lipca 1954 był instruktorem w Wydziale Prasy, Radia i Wydawnictw Komitetu Centralnego PZPR; jednocześnie wykładał na Wydziale Dziennikarskim Uniwersytetu Warszawskiego i w Ośrodku Szkolenia Dziennikarzy. Od września 1954 do 1965 pełnił funkcję redaktora naczelnego „Trybuny Robotniczej”. W latach 1957–1969 był z ramienia PZPR posłem na II, III i IV kadencji z okręgu Gliwice. Zasiadał w egzekutywie Komitetu Wojewódzkiego partii. Od 1965 do 1970 studiował zaocznie w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Katowicach, zostając jej absolwentem. Od grudnia 1965 do stycznia 1971 był ambasadorem PRL w Czechosłowacji, a od marca 1971 do sierpnia 1980 podsekretarzem stanu w Urzędzie Rady Ministrów i jednocześnie (do września 1980) rzecznikiem prasowym rządu, od 1975 równocześnie także zastępcą członka KC PZPR. W lutym 1980 został członkiem Centralnej Komisji Rewizyjnej PZPR, a w lipcu tego samego roku ambasadorem PRL w Meksyku. Obie te funkcje pełnił do października 1981. Członkiem PZPR pozostawał do rozwiązania partii w styczniu 1990.
W 1958 wraz z Wilhelmem Szewczykiem napisał książkę O Śląsku i Ślązakach. Był też autorem książki Dzień dobry Nusantaro, a także zbioru reportaży i listów z podróży po Morzu Śródziemnym Ucieczka z klepsydry. Ponadto wydał album Suita Śląska (wraz z Jeremim Gliszczyńskim) oraz w 1991 wspomnienia Nie wołać mnie z powrotem.
Wdowiec, żona Janina Janiurkowa zmarła w 1984[1]. Pochowany na cmentarzu przy ul. Henryka Sienkiewicza w Katowicach.
Odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Order Sztandaru Pracy I klasy
- Order Sztandaru Pracy II klasy
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1955)[2]
- Złoty Krzyż Zasługi
- Medal 10-lecia Polski Ludowej (1955)[3]
- Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego
- Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury”
- Wielka Złota Odznaka Honorowa z Gwiazdą za Zasługi dla Republiki Austrii[4]
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ „Trybuna Robotnicza”, nr 262, 3–4 listopada 1984, s. 2
- ↑ M.P. z 1955 r. nr 50, poz. 501
- ↑ M.P. z 1955 r. nr 125, poz. 1624
- ↑ Kto jest kim, „Goniec Górnośląski”, nr 17, 24–30 kwietnia 1992, s. 5
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Leksykon Historii Polski z 1995
- Informacje w BIP IPN
- Nota biograficzna na stronie Stowarzyszenia Dziennikarzy RP
- Absolwenci Szkoły Partyjnej przy KC PZPR
- Absolwenci Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Katowicach
- Ambasadorowie Polski Ludowej w Czechosłowacji
- Ambasadorowie Polski w Meksyku
- Członkowie Centralnej Komisji Rewizyjnej PZPR
- Członkowie Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Katowicach
- Członkowie Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich
- Członkowie Stowarzyszenia Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej
- Deportowani na roboty przymusowe przez nazistowskie Niemcy w Polsce 1939–1945
- Instruktorzy Komitetu Centralnego PZPR
- Ludzie urodzeni w Chorzowie
- Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa)
- Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej
- Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy I klasy
- Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy II klasy
- Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa)
- Odznaczeni Odznaką 1000-lecia Państwa Polskiego
- Odznaczeni odznaką „Zasłużony Działacz Kultury”
- Pochowani na cmentarzu przy ul. Sienkiewicza w Katowicach
- Polacy odznaczeni Odznaką Honorową za Zasługi dla Republiki Austrii
- Polacy wcieleni do Wehrmachtu w czasie II wojny światowej
- Politycy PPR
- Polscy dziennikarze prasowi
- Polscy jeńcy wojenni w II wojnie światowej
- Polscy pisarze współcześni
- Polscy prozaicy XX wieku
- Polscy publicyści
- Posłowie z okręgu Gliwice (PRL)
- Rzecznicy prasowi polskich rządów
- Urodzeni w 1924
- Wiceministrowie i urzędnicy PRL
- Więźniowie w Belgii
- Wykładowcy Uniwersytetu Warszawskiego
- Zastępcy członków Komitetu Centralnego PZPR
- Zmarli w 2011