Etter arbeidet med haiku-inspirasjonen i spor, snø ser ein òg at det utviklar seg ei føretrekt kortform hos Vold. Det dreier seg om ein firelinjet form som kan oppfattast som ein slags grafisk «strofe», men som manglar kjenneteiknet til den tradisjonelle strofa. Det firelinjede avsnittet består ofte av svært korte verselinjer som heile tida bidreg til å bryte opp den tilsynelatande strenge forma ved å nytte linjedelingar og versbindingar svært aktivt, også mellom «strofene». Forma er tydeleg på plass i bok 8: Liv, og her er den ganske strengt gjennomført, idet alle dikt består av to avsnitt.
I sirkel, sirkel er forma vidareført, men i ein friare, meir vekslande variant. I Sorgen. Sangen. Veien (1987) er den firelinjede forma igjen konsekvent gjennomført, denne gongen i kombinasjon med at alle dikta består av tre slike «strofer», altså 12 verselinjer. I En som het Abel Ek (1988) er den firelinjede «strofa» stadig dominerande, men vekslar med tolinjede variantar.
Dei firelinjede konstruksjonane har blitt kalla for «Vold-strofa», men den er ein direkte inspirasjon frå den amerikanske lyrikaren William Carlos Williams. Hos han snakkar ein om «stanzas to see» (Hugh Kenner), ei visuell strofe. Det systemiske ved Volds form kulminerer med samlingane Tolv meditasjoner (2002), Drømmemakeren sa (2004) og Store hvite bok å se (2011), der dikta er organiserte i tolv avdelingar, det er tolv dikt i kvar avdeling, tolv linjer i kvart dikt, og alle dikta er organiserte i tre «strofer». Forma er likevel ikkje så streng som ho kan høyrast ut, ettersom verslinja blir ganske behandla fritt. Den kan variere frå éi staving og éin bokstav til ei fullinje, noko diktaren oppnår ved den velkjende leiken sin med linjedelingar. I sum signaliserer forma både system og fleksibilitet.
Tematisk har det samfunnsengasjerte fått ein ny plass i Volds poesi sidan Sorgen. Sangen. Veien. Av og til fungerer slike «påminningar om verda» som sjokk mellom dei trivielle og kvardagslege observasjonane i andre dikt, til dømes dikt om korleis ein koker frukostegget. Ein periode med politiske dikt blir innleidd i 1989 med samlinga Elg, som inneheld 55 dikt og ni fotografi. Fotografia er hovudsakleg dokumentariske og journalistiske, som ein visuell måte å rapportere om verdas, og særleg Oslos, tilstand på. Dikta er samfunnsengasjerte, men her er òg personlege og sensitive dikt til avdøde artistar og forfattarar.
Det politiske aspektet blei endå tydelegare i samlinga Ikke: Skillingstrykk fra nittitallet (1993), En sirkel is (1994) og Kalenderdikt (1995). Likevel er det nære sosiale forholdet mellom folk alltid viktig i Volds diktbøker, og naturstemningar og landskapsobservasjonar er ofte ein sjølvsagd, men uprangende del av Volds lyriske miljø, anten det dreier seg om byskildringar eller større landskap:
Skoger, åser, granvegg – en vegg
av lodne
grantrær med snø på
ned mot tjernet, han har stanset på isen
og ser på, tar seg en pust
over stavene og ser på
før han legger i vei på ny, tar med seg hele
åsen til senere bruk.
Kommentarar
Kommentarar til artikkelen blir synleg for alle. Ikkje skriv inn sensitive opplysningar, for eksempel helseopplysningar. Fagansvarleg eller redaktør svarar når dei kan. Det kan ta tid før du får svar.
Du må være logga inn for å kommentere.